In geval van dood

Hierbij wil ik graag reageren op het artikel “In geval van dood” in Arts in Spe. Daarin werd aangegeven dat sterven weinig aandacht krijgt in de studie geneeskunde.

Wij hebben in Utrecht de mogelijkheid om in het 6e jaar een 6-weekse keuzestage ‘medische psychologie’ te lopen. Dit doen wij bij het Helen Dowling Instituut Utrecht, waar psychosociale begeleiding wordt geboden aan mensen met kanker en hun naasten. Hier krijg je te maken met mensen die curatief behandeld zijn, maar ook met mensen die ongeneeslijk ziek zijn en dood gaan. ‘De dood’ en ‘angst voor de dood’ zijn veel voorkomende thema’s bij de gesprekken die worden gevoerd.

Ik heb net deze keuzestage achter de rug en heb hier ontzettend veel van geleerd. Je gaat hier als het ware verder waar het in het ziekenhuis ophoudt. Je gaat hier wel het gesprek aan over doodgaan, terwijl dat in het ziekenhuis vaak niet gebeurt. Zo krijg je als geneeskundestudent veel meer inzicht in wat de ziekte en het doodgaan met mensen doet en hoe verschillend ze daar mee om kunnen gaan. Je merkt dan ook hoe belangrijk het is om hier aandacht aan te besteden. Dit is zeker iets wat ik mee kan nemen als ik straks zelf arts ben.

Tijdens deze stage lopen we ook wekelijks een ochtend mee in het hospice. Voordat ik aan deze stage begon, was ik nog nooit in een hospice geweest. Ik had daar altijd een beetje een naar gevoel bij en ik had het idee dat een hospice een nare plek was om dood te gaan. Door mijn ervaringen tijdens deze stage is dat beeld totaal veranderd. Het klinkt misschien gek, maar ik vind het daar heel prettig. Je wordt daar continue geconfronteerd met de dood, maar doordat er op een hele fijne en respectvolle manier met de dood omgegaan, vind ik het alleen maar fijn dat ik de mogelijkheid heb om op die manier met de dood in aanraking te komen. Daardoor is mijn eigen visie op de dood veranderd en denk ik dat het omgaan met het einde van het leven ook juist iets moois kan zijn.

Ik denk dat het als geneeskundestudent heel erg nuttig is om een stage als deze te ervaren en de mogelijkheid te hebben om eens in een andere setting de verhalen van patiënten te horen. Je hoort toch wel regelmatig dat patiënten ontevreden zijn over hoe er in het ziekenhuis met hen is omgegaan. Ik denk dat de communicatie daarin een heel belangrijke rol speelt. Door goed naar deze verhalen te luisteren, kan je er straks beter bij stilstaan wat het effect van een slechtnieuws gesprek kan zijn op iemand die voor je in de spreekkamer zit. En doordat ik tijdens mijn studie al meer met gesprekken over de dood in aanraking ben gekomen, zal het voor mij in de toekomst ook wat minder moeilijk zijn om hierover te praten.

Maike van de Ven

Naar de Brievenrubriek
Arts in Spe