U bent nu hier:

Boek: Hoe men sterft - Émile Zola

Publicatie Nr. 18 - 04 mei 2012
Jaargang 2012
Rubriek Media & Cultuur
Auteur Arko Oderwald
Pagina's 1089
Émile Zola, Hoe men sterft, <L CODE="C06">Uitgeverij Voetnoot</L>, 48 blz., 9 euro. Émile Zola, Hoe men sterft, Uitgeverij Voetnoot, 48 blz., 9 euro.

Naturalistisch sterven
‘Zijn laatste wil is waardig te verdwijnen, als een man van de wereld die niemand tot last wil zijn en niemand afkeer wil inboezemen’, aldus de opvatting van graaf De Verteuil. Hij is de hoofdpersoon van het eerste van vijf verhalen van Émile Zola over stervensbedden, oorspronkelijk verschenen in 1883 en nu vertaald in het Nederlands, onder de titel Hoe men sterft.

De opvattingen van de graaf verschillen hemelsbreed van de weduwe Guérard die haar zoons naar hun zin veel te lang tot last is, zodat ze verplicht zijn te wachten op hun erfenis. Maar het sterven van vader Lacourin het vijfde verhaal lijkt in zekere zin weer op dat van de graaf. ‘Hij is als een oud paard dat van vermoeidheid in een hoek neervalt en dat men laat sterven. Hij heeft zestig jaar lang gewerkt, hij mag nu wel gaan, aangezien hij nergens meer goed voor is, behalve plaats innemen en de kinderen tot last zijn.’

Zola is de laatste schrijver van een periode, het naturalisme, waarin literatuur en geneeskunde in Frankrijk een romance hadden. Die periode begon met Balzac en eindigde via Flaubert bij Zola. Zola werd geïnspireerd door de experimentele fysiologie van Claude Bernard en de erfelijkheidsleer.

Toen er in 1867 commotie ontstond over het naar de mening van de recensenten amorele karakter van zijn boek Thérèse Raquin, schreef hij in de tweede druk een voorwoord: ‘Ik heb eenvoudigweg op twee levende lichamen het ontledende onderzoek uitgevoerd dat anatomen op lijken verrichten.’ De schrijver verplaatst zich in de positie van de arts in zijn beschrijving van het menselijk leven.

De vijf doodsverhalen geven vooral weer hoe er in 1883 in Frankrijk in verschillende bevolkingslagen werd gestorven. Zola beschrijft dat in een objectieve stijl, zoals dat ook van een arts verwacht mag worden. Hoewel wij in onze tijd veel meer vanuit persoonlijke opvattingen over sterven denken dan vanuit predispositie en klassegebondenheid, zijn deze verhalen nog steeds zeer leesbaar en relevant. AO

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?


Boeken | Films | Documentaires | Cultuuragenda | Web & apps | Muziek

Op tv

    Tv: Ik hoor hier niet thuis

    Tv: Ik hoor hier niet thuis Woe 3 dec Peter Schuster is verstandelijk gehandicapt. Hij woont in een instelling met veel groen in Purmerend. Nieuw beleid heeft integratie als credo. Dat lijkt de kansen voor Peter op een leven in de gewone maatschappij te vergroten ... Lees meer


    Boek: De blauwe muze. Tv/dvd: Getting on & Coven

    Boek: De blauwe muze. Tv/dvd: Getting on & Coven Ik weet niet helemaal zeker of Getting On voldoet aan het type series dat Manon Uphoff bespreekt in haar boekje De Blauwe Muze. Hoe het ook zij, een intelligentere verdediging van goede tv-series heb ik nog niet eerder gelezen. Lees meer


    Tv: Verzekeraars onder de loep - Zembla

    Tv: Verzekeraars onder de loep - Zembla Terugkijken Het tv-programma Zembla stelt de vraag: kunnen zieke mensen zich net zo goed verzekeren als gezonde mensen? Lees meer


Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd