Wat telt is de praktijk
| Publicatie | Nr. 02 - 13 januari 2012 |
|---|---|
| Jaargang | 2012 |
| Rubriek | Hoofdredactioneel |
| Auteur | Robert Crommentuyn |
| Pagina's | 69 |
beeld: De Beeldredaktie, Maarten Hartman
Het vak van journalist in de gezondheidszorg is prachtig. Dagelijks via onze website en wekelijks via dit blad berichten wij over een onderwerp dat elk van ons aangaat, dat hout snijdt, dat over leven en dood gaat. Het genoegen neemt nog toe doordat de zorg ongekend veelzijdig en eeuwig in beweging is. Maar soms slaat de beklemming toe en vraag ik me af waar het eigenlijk nog over gaat in de zorg.
Deze week deed zich zo’n moment voor. Eerst vernam ik het relaas van een ernstig zieke patiënt die hemel en aarde moest bewegen om duidelijkheid te verkrijgen over een aanstaand beeldvormend onderzoek. Een onderzoek waarvan de uitkomst verstrekkende gevolgen zal hebben. Meerdere telefoontjes en oppiepers waren nodig om te moeten concluderen dat er ‘ergens in de planning’ iets mis was gegaan.
Op dezelfde dag kwam het bericht dat de Landelijke Huisartsen Vereniging een boete van bijna 8 miljoen euro krijgt wegens overtreding van de Mededingingswet. Met dit optreden ondersteunt mededingingsautoriteit NMa het beleid van de wetgever. En dat beleid wil dat zorgaanbieders die goede prestaties leveren, innovatief zijn en de patiënt centraal stellen, hiervoor beloond worden doordat patiënten voor ze kiezen. Aldus de NMa.
De beklemming begint als ik mijzelf deze eenvoudige vraag stel: hoe gaat handhaving van de Mededingingswet ervoor zorgen dat de eerder genoemde patiënt de zorg krijgt die nodig is? Zorg die adequaat, tijdig en respectvol is. Moet ik geloven dat marktwerking dat kan bewerkstelligen? Dat de NMa daarop uit is? Dat het beboeten van artsenorganisaties daaraan bijdraagt? Op zo’n moment is de kloof tussen theorie en praktijk groter dan mijn hersencapaciteit.
In theorie leidt marktwerking tot de hoogste kwaliteit tegen de laagste prijs. Maar iedereen die is opgegroeid met de vertrouwde PTT-postbode weet dat deze theorie niet altijd opgaat. De marktconforme opvolgers PostNL en Sandd zijn verwikkeld in een ‘race naar de bodem’: de goedkoopste overleeft en de kwaliteit van de bezorging delft het onderspit. Iets wat ook lezers van dit blad helaas regelmatig moeten ondervinden.
Voor mij is de les duidelijk: van theorie is nog geen patiënt beter geworden. Wat telt in de zorg is de praktijk. En daar staat u – anders dan de NMa – dagelijks met uw neus bovenop.
Robert Crommentuyn, adjunct-hoofdredacteur
www.twitter.com/medischcontact
Ziet u geen reactieformulier? Reacties. (1)
"De opmerking over tante Pos is mij uit het hart gegrepen. Vandaag ben ik erachter gekomen dat alle apotheekcontracten, die tegelijk verstuurd waren, niet zijn aangekomen. Dat levert veel werk en heel veel problemen op. Mogelijk weigeren van verdere contracten.
Van de uitnodigingen voor de griepvaccinaties die in september zijn verstuurd als partijpost is de helft niet aangekomen.
De marktwerking wordt echt een probleem in deze sector en ik ben ervan overtuigd dat dat in de zorg, zeker de eerste lijn, niet anders zal zijn. "
Canon geneeskunde
Ook de geneeskunde kan niet zonder.
