Een ziekelijk geval
| Publicatie | Nr. 44 - 30 oktober 2001 |
|---|---|
| Jaargang | 2001 |
| Rubriek | Praktijkperikel |
De laatste loodjes voor de vakantie wegen spreekwoordelijk zwaar, maar niet gehinderd door schoolgaande kinderen kan ver na de vakantiepiek de reis naar de Provence beginnen. Rustige campings waar je als net-vijftiger in deze tijd van het jaar nog tot de jonkies behoort. Temperaturen net onder de dertig graden, stapels boeken, al langere tijd geleden aangeschaft maar nog geen tijd voor gehad, koele witte wijn en een hangmat: zo moet God zich God in Frankrijk voelen.
Ik probeer het beetje onrustige gevoel dat zoveel rust diep in mijn binnenste veroorzaakt zoveel mogelijk te negeren of werk het weg met een bezoek aan een van de vele bezienswaardigheden in de streek. Ik betrap me erop dat als de vakantie op zijn einde loopt, ik niet eens met heel veel tegenzin aan de terugreis begin.
Als op de eerste maandag na de vakantie de telefoon onophoudelijk nieuwe afspraken en recepten genereert en de eerste consulten zijn afgehandeld, bekruipt me een vreemd gevoel: huisarts zijn is een fantastisch vak! Ik knijp even in mijn vel, want zon gedachte in een tijd dat burn-out en eerder stoppen met werken de topics zijn in discussies met vakgenoten, hoort natuurlijk niet. Maar het knijpen doet pijn, dus ik droom niet. Zou ik dan toch wat mankeren? Bi-polaire stoornis, of gaat het vlammetje nog even helder branden voordat het kaarsje dooft? Ik spreek met mezelf af dat ik nog even wacht voordat ik me ongerust ga maken. Misschien zorgen een paar vervelende consulten er wel voor dat ik snel weer normaal ga reageren.
Twee weken later is dit nog steeds niet het geval. Ik prijs me gelukkig dat ik niet als VUT-er maanden met de grijze golf naar het zuiden hoef te reizen en besluit niet meer mee te doen aan discussies over eerder stoppen.
Op onze hagro-vergadering breng ik mijn gevoel ter sprake, want zon hagro is het wel, je kunt er behalve zakelijke beslommeringen ook je gevoelens kwijt. Ik krijg wat meewarige blikken in mijn richting van collegas die alweer aan vakantie lijken toe te zijn. Zij zien er alweer wat moe en tobberig uit.
Uiteindelijk vraagt een van hen hoe het met mijn
lithiumspiegel is gesteld. Blijkbaar wordt een opgewekte huisarts na een supervakantie toch als een ziekelijk geval beschouwd.
Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?
Best gewaardeerde docs
De Echte Coassistent
16-03-2011 |
De televisiereeks De Echte Coassistent volgt zes studenten geneeskunde tijdens hun coschappen in het Deventer Ziekenhuis. »»
Reacties: Plaats een reactie
Doc: Retourtje hiernamaals
15-03-2012 |
Retourtje hiernamaals is een documentaire over de veranderingen die mensen ondergaan nadat ze een bijna-dood- ervaring (BDE) hebben gehad. »»
Reacties: Plaats een reactie
Best gewaardeerde films
Film: Intouchables - Olivier Nakache, Eric Toledano
24-04-2012 |
Subliem acteerwerk in Intouchables, een op feiten gebaseerde film die bijna twintig miljoen Fransen naar de bioscoop trok. »»
Reacties: 2 reacties
Film: De goede dood - Wannie de Wijn
22-02-2012 |
‘Ik heb niks te maken met de dood. De dood is van jullie. Het sterven is van mij.’
Het klinkt hard, maar het komt er wel op neer voor de familie en vrienden van de ongeneeslijk zieke Bernhard, die besloten heeft om te sterven. »»
Reacties: Plaats een reactie
