U bent nu hier:

Antidecubituskussen

Publicatie Nr. 46 - 14 november 2001
Jaargang 2001
Rubriek Praktijkperikel


Een 86-jarige dame, tot voor kort even eigenwijs als vitaal, woont al sinds jaren in de polder, onderaan de dijk met eigenlijk alleen maar fruitbomen en vogels om zich heen.
Haar dochters en wat thuiszorg hebben haar jarenlang prima geholpen. Ook toen ze een CVA kreeg en thuis bleef, ook nadat ze haar heup brak en slechts kort opgenomen hoefde worden, en ook toen ze van de zomer een echte ileus kreeg, waarvoor ze helaas toch even naar het ziekenhuis moest. Daar vonden ze een gedehydreerde dame met onder andere pleuravocht en ascites. Zij weigerde verder onderzoek en werd gelukkig snel ontslagen.
Maar aan stoel en bed gebonden bleef ze optimistisch en tijdens een van mijn visites trof ik har flink icterisch aan, zonder pijn. Ik moest eruit als ik het woord ‘ziekenhuis’ zou laten vallen, wat ook geenszins mijn bedoeling was.
Lopen ging steeds moeilijker en ik vroeg, in overleg met de nu vaker komende thuiszorg, een antidecubituskussen aan (dat ze tot nu toe geleend had van de thuiszorg).
Edoch, dit werd geweigerd door het ziekenfonds, volgens artikel 25, lid 1 b, sub 2, omdat die alleen wordt vergoed als er sprake is van decubitus!
Van dit soort onzin krijg je toch acuut doorligplekken!


Dezelfde ochtend had ik een hele discussie met een jongeman van 32 die één, jawel één hele teennagel met mycoseplekjes had en die van het ziekenfonds te horen had gekregen dat die kuur van drie maanden geheel werd vergoed. Natuurlijk, waarom niet!

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd