Ga naar dashboard
U bent nu hier:

Een zwerver met XTC in Miami

Publicatie Nr. 4 - 21 januari 2002
Jaargang 2002
Rubriek Praktijkperikel



Op de dr. Valckenier-spreekuren voor dak- en thuislozen, verzorgd door GG&GD-artsen te Amsterdam, kwam vorig jaar gedurende een periode van enkele maanden een man van middelbare leeftijd negen keer op consult. Omdat zijn vader Nederlander was, had ook hij de Nederlandse nationaliteit. Hij was opgegroeid in naburige landen en de laatste jaren had hij in Oost-Europa gewoond. Om onduidelijke redenen was hij daar in 1999 door de autoriteiten op het vliegtuig naar Nederland gezet, met een terugkeerverbod van twee jaar.


De man sprak geen Nederlands, had geen financiële middelen en was dakloos. Hij schreef zich in voor een postadres en ontving een uitkering. Aanvankelijk ging het hem redelijk.  
Een jaar na aankomst in Amsterdam was zijn conditie echter verslechterd door verwaarlozing en alcoholgebruik. Een kamer huren en werk vinden lukten niet. Hij bezocht de dr. Valckenier-spreekuren met diverse klachten, passend bij alcoholische gastritis, hepatitis en gastro-enteritis. Tevens had hij ernstige loopvoeten met uitgebreide verwondingen en mycosen. Hij toonde zich in toenemende mate verwaarloosd, chaotisch, hopeloos, somber, uitgeput. Hij huilde veel en herhaalde zijn problemen voortdurend. Tijdens een laatste bezoek liet hij in een brei van woorden vallen dat hij werd bedreigd door de drugsmaffia.
Onze patiënt zou enige tijd onder druk zijn gezet en zelfs zijn mishandeld om hem zover krijgen XTC naar de VS te transporteren. Volgens hem had hij melding van bedreiging gedaan bij de politie, maar deze had hem niet serieus genomen.
Hij was gezwicht en werd enige dagen ‘opgelapt’ in een hotel te Amsterdam alvorens hij met een in zijn colbert genaaide en om buik en heupen geplakte hoeveelheid van 10.000 XTC-pillen naar Miami vloog. Hij had 200 dollar op zak en zou tien dagen later terugvliegen.
Bij aankomst lukte het hem tweemaal langs de immigratiecontrole en de douane te komen, totdat vlak voor de uitgang van Miami Airport een bewaker hem opmerkte omdat hij opvallend veel transpireerde.


Na zijn arrestatie belandde de man in de federale gevangenis te Miami. Hij werd niet beoordeeld door een psychiater. Zijn Amerikaanse advocaat verzocht de maatschappelijk werker van een opvangcentrum in Amsterdam en de behandelend arts per brief om een rapportage over de inhoud van de contacten, de observaties, de bevindingen en de ondernomen stappen. Hierop wenste de advocaat dat de maatschappelijk werker en de behandelend arts aanwezig zouden zijn tijdens de rechtszaak in Miami. Hij wilde aantonen dat de man had gehandeld vanuit ontoerekeningsvatbaarheid en dat hij onder acute bedreiging stond op het moment van drugstransport.


Amerikaanse autoriteiten regelden en betaalden vliegtickets en een hotel. Volgens de advocaat was de man alleen al in Miami dit jaar nummer 42 inzake XTC-smokkel uit Europa. Tijdens de eerste zittingsdag  vroeg de rechter of de man ooit onder behandeling was geweest van een psychiater en of hij actueel onder invloed was van middelen en of medicijnen. Hij ontkende. Uit
vijftig burgers werd een jury van twaalf personen geselecteerd. De volgende dagen moesten we stand-by zijn voor het geval het proces ruimte bood om de expert witness in te brengen. We konden als potentiële getuige niet in de rechtszaal aanwezig zijn omdat dat de rechtszaak kon verstoren. De aanklager kreeg ruim de gelegenheid getuigen te horen.
Onze niet-Engelssprekende patiënt legde via twee aanwezige tolken warrige en tegenstrijdige verklaringen af, ondanks ruime voorbereiding en oefening met zijn advocaat. De rechter zag geen redenen om een ‘expert witness’ op te roepen om de geestelijke en lichamelijke conditie van de man op het moment dat hij onder bedreiging als koerier werd ingezet, toe te lichten. We waren voor niets naar Miami gegaan.


T oen alle procedures achter de rug waren was het op de derde middag tijd voor de ‘closing statements’ van de aanklager en de advocaat. Die mochten we wel bijwonen. De aanklager schermde met normen en waarden en toonde een grote zak XTC-pillen en foto’s van het kostuum, met het prijskaartje er nog aan, waarin de pillen verborgen zaten en meldde gewichtig dat de man een belangrijke schakel in een omvangrijk drugsnetwerk moest zijn. De verdediging sprak van een dakloze alcoholist in een miserabele geestelijke en lichamelijke conditie, die niet als een serieuze koerier kon worden beschouwd aan wie je XTC-pillen met een Amerikaanse straatwaarde van 200.000 dollar toevertrouwt. De jury trok zich terug om de volgende ochtend met de uitspraak te komen: ‘Guilty’.
De man had reeds tien maanden voor aanvang van het proces vastgezeten, zonder ook maar één keer te luchten en zal een straf van ruim vijf jaar moeten uitzitten in Miami. Teleurgesteld en met een gevoel van onrechtvaardigheid jegens het Amerikaanse rechtssysteem keerden we terug naar Amsterdam. n


 


 

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd