Ga naar dashboard
U bent nu hier:

Uitreiking Zilveren Zeepkist

Publicatie Nr. 16 - 12 april 2002
Jaargang 2002

And the winner is... Wim G. van Dorp met zijn artikel 'Het onbewezen effect van euthanasie' - lees onderaan zijn dankrede


Eerste Zilveren Zeepkist voor Van Dorp


Arts en docent aan de Hogere Beroepsopleiding tot Verpleegkundige in Ede Wim van Dorp won tijdens het congres MC live de eerste Zilveren Zeepkist van Medisch Contact. De jury, bestaande uit de voorzitters van de KNMG en de federatiepartners, noemde het artikel creatief en filosofisch. In zijn artikel betoogt Van Dorp dat euthanasie niet per definitie tot de taak van artsen behoort. Niemand weet namelijk of patiënten na euthanasie verlost zijn van hun lijden. Artsen die bezwaren hebben tegen het uitvoeren van euthanasie, zijn moreel niet verplicht patiënten te helpen bij het zoeken naar een arts die wel euthanasie wil uitvoeren.
‘Van Dorp voert terecht evidence-based medicine op als de basis van het vak’, zei juryvoorzitter Mariëlle A-Tjak. ‘De auteur stelt dat euthanasie niet tot het werk van artsen behoort, omdat het niet evidence-based is. Een gewaagd stuk.’


Minister Borst reikte de Zilveren Zeepkist uit aan Wim van Dorp. Zij benadrukte dat zij zijn mening niet deelde. ‘Maar het stuk is buitengewoon origineel’, voegde zij eraan toe.
In zijn dankwoord zei Van Dorp dat een arts euthanasie niet alleen mag weigeren met de mededeling ‘omdat God het zegt’, maar hij moet  dit ook motiveren. Van Dorp kreeg soms venijnige reacties op zijn artikel. ‘Daarbij ontbrak, gelukkig, meestal een valide argumentatie. Die is er namelijk niet. De discussie over euthanasie is een nog niet gepasseerd station,’ stelde hij. ‘Die discussie moeten we blijven voeren. Daarom hebben we platformen nodig. Schuif twee zeepkisten tegen elkaar en er ontstaat een platform, zoals Medisch Contact.’


De Zilveren Zeepkist bestaat uit een wisseltrofee en een bewaarexemplaar. Artikelen die de podiumfunctie van Medisch Contact op een goede manier benutten, komen in aanmerking voor deze prijs. << ILS


 Genomineerden:
Dunning herzien door dr. J.H. Mulder, internist, werkzaam bij het ministerie van VWS. Deze bijdrage is op persoonlijke titel geschreven. MC 9/2002


Het onbewezen effect van euthanasie door Wim G. van Dorp, arts, docent aan de Hogere Beroepsopleiding tot Verpleegkundige. MC 21/2002


Zorgen over screeningsbeleid door dr. G. Kleiverda, gynaecoloog en dr. H.A.M. Vervest, gynaecoloog, respectievelijk secretaris en voorzitter Commissie Patiëntenvoorlichting van de NVOG. Auteurs schreven deze bijdrage op persoonlijke titel. MC 24/2002


 Bewust gekozen dood door R.J. Beerthuis, psychiater, plaatsvervangend A-opleider/Hoofd Behandelzaken Volwassenen regio Amstelland en de Meerlanden, IGG De Geestgronden en dr. H.H. Harms, psychiater, directeur Behandelzaken, IGG De Geestgronden. MC 35/2002


De oorzaak ontmaskerd door C.D.A. Stehouwer, internist, vrije universiteit amsterdam. MC 46/2002


 


Hieronder volgt het dankwoord dat de heer Van Dorp uitsprak na het in ontvangst nemen van de prijs.


Excellentie, juryleden, dames en heren.


Nederland is een merkwaardig land. Ik kan daarover meepraten, want ik woon in Nieuwerkerk aan den IJssel. U vraagt zich af wat dat er nu mee te maken heeft, maar in mijn woonplaats ligt het laagste punt van Nederland. Ook mijn woonkamer ligt bijna 6 meter onder NAP. U kunt zich wel voorstellen dat je daar echt het gevoel hebt in de polder te wonen.
Dat poldergevoel heb ik vanmiddag hier ook. Misschien moet ik zeggen dat ik het gevoel meer moet duiden als het poldermodelgevoel. Want iets bijzonders is het toch wel: een Minister, die een uitgesproken voorstander is van euthanasie, schudt de hand van iemand en overhandigt een beeldje aan iemand die een uitgesproken tegenstander is van euthanasie. Want zo mogen we elkaar toch wel aanduiden, neem ik aan.


Het zal duidelijk zijn dat ik het standpunt van de Minister niet waardeer, maar de hand van de Minister en het beeldje wél. Ik vind het zelfs een groot goed dat we dat hier vanmiddag kunnen doen. We zijn het fundamenteel met elkaar oneens, maar we geven elkaar wel een hand. Dat is nu een van de aspecten van het poldermodel dat ik waardeer en waarvoor ik ook dankbaar ben. Die dank wil ik hier ook graag uitspreken, naar u, Excellentie, naar de juryleden en naar de redactie van Medisch Contact.


Ik heb nu een zeepkist en zo'n kistje geeft je de mogelijkheid om wat te roepen. Ik wil dan ook enkele zinnen weiden aan mijn motieven voor het schrijven van het artikel.
Waar ik naar zoek - en dat lukt niet altijd - is om mijn overtuiging als christen te verbinden met het welzijn van ons en de maatschappij. Gods geboden zijn er niet zomaar, maar die zijn heilzaam, dat wil zeggen helend voor ons. Als je een religieuze opvatting hebt, zul je die naar mijn idee ook in meer algemene termen moeten kunnen vertalen. Je mag niet volstaan met alleen maar te stellen: God zegt het. Dat doortrekken van die lijn, zeg maar van religieuze moraal naar beroepsmoraal, heb ik dan ook gedaan in het artikel. De essentie is in enkele zinnen te vatten. De overtuiging dat euthanasie een oplossing is voor het lijden is 100 % geloof en 0% ratio. Het effect is totaal niet evident. En zaken die volledig irrationeel zijn, behoren niet thuis in de professionele beroepsbeoefening.
Gezien de reacties ben ik kennelijk wel een beetje geslaagd in de opzet van mijn artikel. Er waren positieve reacties, ook van voorstanders, die zeiden: zo heb ik het nog nooit gezien. Uiteraard waren er wat meer venijnige reacties, maar gelukkig ontbrak daarin een valide argumentatie.
Ik hoop dat ik de zilveren zeepkist niet voor niets gekregen heb. Dat het nog steeds gaat om een controversieel onderwerp en dat de discussie geen gepasseerd station is.


Het aardige van zeepkistjes is, dat als je er genoeg van hebt, je ze tegen elkaar aan kunt zetten. Je krijgt dan een platform. Het voordeel van een platform is dat je allemaal op gelijke hoogte staat. Je raakt dan wat gemakkelijker in gesprek met elkaar dan wanneer je alléén op een zeepkist staat. En dat platform is broodnodig. Ik zal u zeggen waarom.
Min of meer bij toeval moet ik me de laatste tijd wat meer verdiepen in het Haagse gezondheidszorgbeleid. Ik kan u zeggen dat ik onder de indruk ben geraakt van de complexiteit van het geheel. Ik moet u ook eerlijk zeggen dat ik onder de indruk ben gekomen van de inspanningen van het Ministerie, de Minister en de staatssecretaris. Ik zal dat nu niet al te hard roepen in de richting van de huisartsen bijvoorbeeld. Ik zou het zelf ook niet zo direct gezegd hebben, als ik nu niet wat meer met m’n neus op de feiten zou zijn gedrukt. De gezondheidszorg is net een mammoettanker, met een koers die niet gemakkelijk te verleggen is. Maar, nogmaals, ik zie dat er substantiële inspanningen worden gedaan om die koers te verleggen.
Dat kan een parlement en een ministerie niet alleen. Daar hebben we dat platform voor nodig. Een platform om de nieuwe koers te bedenken en te bepalen. Af en toe een zeepkistje is goed, maar een platform is nog veel beter. Ik hoop dat we dat met z’n allen kunnen vormen. Ik hoop ook dat Medisch Contact nog veel zeepkistjes mag uitreiken, maar dat ze vooral als platform een bijdrage zal kunnen blijven geven aan het gezondheidszorgbeleid. Daarvoor wens ik de redactie veel wijsheid toe.
Ik dank u wel.


Lees ook

Alle voorgaande winnaars van de Zilveren Zeepkist

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd