U bent nu hier:

Collegiaal

Publicatie Nr. 22 - 07 mei 2002
Jaargang 55
Rubriek Praktijkperikel

Ze bestaan nog. Althans: ik heb er één gevonden. Die vaderlijke huisartsen die 24 uur per dag zeven dagen in de week voor hun patiënten klaarstaan. Zelfs als de patiënt de praktijk al heeft verlaten.
Een patiënte die sinds zes maanden bij mij in de praktijk staat ingeschreven, meldt die middag aan de assistente dat ze benauwd is (ze is bekend met astma en rookt per dag een asbak vol) en een visite wil. Uiteindelijk wordt afgesproken, aangezien ze niet benauwd klinkt en er vaak een discrepantie bestaat tussen haar en mijn opvatting van ‘spoed’, dat ik haar aan het eind van het middagspreekuur bel.
Om 16.00 uur meldt patiënte mij dat het probleem al is opgelost. Ze heeft van haar vroegere huisarts (uit een dorp 10 km verderop) al een antibioticum gehad! Uiteraard geloof ik dit niet en trek ik het na. De assistente van de ‘collega’ bevestigt echter datgene wat ik niet voor mogelijk had gehouden.
Toen ik de ‘collega’ na twee dagen uiteindelijk aan de telefoon had, kwam het allerergste: hij begreep mijn probleem niet!
Gelukkig gaat hij over drie jaar met pensioen. Tot die tijd zijn we nog collega’s en bewaakt hij zijn kudde uitgezworven patiënten. De grens tussen patiënt en collega blijkt te vervagen.

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd