U bent nu hier:

Louche handel

Publicatie Nr. 30/31 - 21 juli 2003
Jaargang 2003
Rubriek Praktijkperikel

Overdag heeft een arts geen leven. Dus moet hij er thuis wat van zien te maken.Vooral ontspanning.
Persoonlijk mag ik graag naar spannende tv-series kijken, zoals die over de in zwaar Schots schampende politieman Taggart. Onlangs zag ik in een aflevering hoe een veile chirurg moedwillig arme vluchtelingen vergiftigde. In het ziekenhuis keek hij ze dan na en oordeelde dat een blindedarmoperatie noodzakelijk was, om ze vervolgens op de OK van een nier te beroven. De patiënten wisten na de operatie niet beter dan dat hun appendix was verwijderd. Het litteken op hun lichaam was hiervan immers het bewijs?


Een week later zat ik op mijn werk  - de afdeling Neurochirurgie van een academisch ziekenhuis - tegenover een jonge vrouw. Haar echtgenoot had een motorongeval gehad. Hersendood.

Neurochirurgie is het belangrijkste distributiecentrum voor orgaandonatie. Dus ik ging met mijn collega het altijd weer lastige en spannende gesprek aan over het mogelijk ter beschikking stellen van organen van haar man voor transplantatiedoeleinden.


Of zij er wel eens van had gehoord? Of zij daarover ooit met haar man had gesproken? Of ze wist dat hiermee levens kunnen worden gered? Of ze daarover wilde nadenken?
Over het groen van haar ogen hing nog een waas van droefenis. Maar haar reactie was kordaat: 'Nee. Geen denken aan!'
Voordat wij ook maar konden vragen naar haar motieven, flitsten haar ogen fel op:
'Hebt u vorige week naar Taggart gekeken?'
Ze zweeg even.
'Dat transplantatiegedoe is een smerig zaakje. Louche
handel, dat is het!'


Als Laura uit 'Goede Tijden, Slechte Tijden' een allergietest ondergaat, worden de daaropvolgende ochtend de spreek-kamers van de huisartsen overspoeld door vermeende allergie-kandidaten. En een zwangerschapstest van Morgan in 'The Bold and The Beautiful' zou de schappen met Clearblue en Predictor bij de drogist in recordtijd doen leegraken. Onderzoek heeft dit fenomeen tot op heden niet kunnen bevestigen, maar ik geloof wel degelijk in een zeker effect.


Feit en fictie zijn vaak uitwisselbaar. Artsen zouden daarom, in het kader van nascholing en herregistratie, verplicht moeten worden om tv-series te bekijken.

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd