Ga naar dashboard
U bent nu hier:

Chirurg als patiënt

Publicatie Nr. 05 - 28 januari 2004
Rubriek Praktijkperikel

 Vijf jaar geleden viel ik in februari tijdens een skivakantie op mijn rechterpols. Veel pijn deed het eigenlijk niet, maar mijn pols werd steeds dikker. Ik constateerde een bajonetstand, die gemakkelijk zou kunnen worden opgeheven en worden ondersteund. Gelukkig stond de bus klaar, zodat wij vrij kort na het ongeval terugreden naar het hotel.
Om me te laten behandelen door de plaatselijke huisarts leek mij geen goed idee. Er was een bekende kliniek in een grote stad redelijk dichtbij. Hoewel men het in het ziekenhuis vreemd vond dat een patiënt zich zonder verwijzing meldde, wilde men mij toch wel behandelen.
De dienstdoende chirurg was een man met een Nederlandse naam, doch met Zwitserse ideeën over het behandelen van een typische radiusfractuur. Hij stelde onmiddellijk een operatieve behandeling voor, met pinnen. Zelf zou ik deze breuk hebben gereponeerd en met gips behandeld. Op mijn verzoek wilde hij eerst een repositie onder doorlichting proberen. Vanaf het begin was echter duidelijk dat hij er eigenlijk niets in zag. Na een korte poging zei hij dat het niet lukte en dat een operatie nodig was.

Omdat vervoer naar huis, zowel met de trein als met het vliegtuig, vanwege de enorme sneeuwval onmogelijk was, kon ik geen kant op. Dus werden er drie pinnen in de pols gezet en ging daarna het gips eromheen. Op de controlefoto leek mij de stand niet optimaal, maar de chirurg was tevreden en al weer bezig met een ander trauma (ik sprak hem niet meer). Ik ging dus terug naar het hotel.
Een dag later liepen de treinen weer en kon ik naar huis. Daar liet ik mij verder behandelen door een chirurg in een academisch ziekenhuis. Hoewel de stand van de fractuur iets verslechterde, werd vanwege het tijdsinterval afgezien van een hernieuwde operatie.
De pinnen mochten er na zes weken weer uit. Voordat het zover was, vroeg ik aan de chirurg hoe hij deze pinnen wilde verwijderen. Hij zei: ’Ik spuit een beetje lokaal en haal ze eruit via de oude incisie.’ Deze oude incisie liep dwars over de pols. Ik dacht bij mezelf ‘Hoe zou ík dat nu doen?’ Minstens bloedleegte, misschien een röntgenfoto om de pinnen te lokaliseren en in ieder geval een lengte-incisie (opzoeken van de nervus cutaneus antebrachii rad.).
Een röntgenfoto vond mijn collega overbodig, de oude incisie prima (hij deed het altijd zo) en bloedleegte kon niet omdat de anesthesist geen Biersch-blok kon zetten. Ik vertelde de chirurg dat de behandeling dan niet kon doorgaan, omdat ik vreesde dat de nervus zonder bloedleegte zeker zou sneuvelen. Uiteindelijk bleek er toch een anesthesist te zijn die een Biersch-blok kon zetten. Ik hoopte er maar het beste van. Hij zou in ieder geval attent zijn op de beruchte nervus.


Nadat de pinnen waren verwijderd, kreeg ik opnieuw gips. Maar binnen 24 uur ontstond er een heftige, brandende pijn in het radiale deel van de handrug. De pijn verdween na enkele dagen, om plaats te maken voor een doof gevoel. Een bevriende neuroloog stelde op het EMG een volledige doorsnijding van de reeds genoemde zenuw vast.
Bij het bezoek aan mijn collega-chirurg zei deze dat hij dit jammer vond, maar ‘Je bent zelf chirurg en je weet dat dit soort dingen kan gebeuren’. Ik vond dus van niet, vooral omdat er van te voren uitgebreid was gesproken over de risico’s (ook over mijn voorkeur voor een lengte-incisie).
Mijn klachten waren nu: doofheid, hyperesthesie bij aanraken (handdruk), pijn op de incisieplaats (neuroom).
Een aantal dagen heb ik erover nagedacht of ik het ziekenhuis aansprakelijk zou stellen voor de fout in de behandeling. Ik had bij de opleiding van assistenten tenslotte jaren met deze instelling samengewerkt. Maar de doorslag gaf dat ik de ongeïnteresseerdheid van de collega en het negeren van de suggesties omtrent de behandeling van iemand met wie hij jarenlang had samengewerkt eigenlijk niet acceptabel vond.
Natuurlijk wees het ziekenhuis de klacht af. Een van de argumenten was dat ik, door mij te laten behandelen, toestemming had gegeven voor de behandeling.
Er volgde een onafhankelijk oordeel door een hoogleraar orthopedie. Deze stelde vast dat er geen medische fouten waren gemaakt (zijn rapport kwam pas ruim twee maanden na het onderzoek). Gelukkig had hij de door hem geraadpleegde literatuur bij zijn rapport gedaan. Bij nalezen van deze stukken bleek dat hij zijn oordeel had gebaseerd op literatuur betreffende verse letsels en niet op een reeds geopereerde pols. Met dit rapport ging ik niet akkoord en de arts van de rechtsbijstandsverzekering was het daarmee eens.
Een hoogleraar plastische chirurgie was duidelijker: een kunstfout om door het oude litteken te gaan en geen lengte-incisie te maken om eerst de nervus vrij te leggen.
Nu ging de verzekeringsmaatschappij van het ziekenhuis er niet mee akkoord en er moest dus een derde hoogleraar om zijn oordeel worden gevraagd. Deze vond ‘de benadering niet per se fout, maar wel een onverantwoord risico door stomp en weefselsparend naar de diepte te prepareren zonder de zenuw op te zoeken. Daarmee heeft hij enig risico genomen en dat had hij niet moeten doen. Hij heeft hiermee niet gehandeld zoals van een chirurg met zijn ervaring, in deze situatie, mocht worden verwacht.’ Einde citaat.
Ook nu ging het ziekenhuis niet in op een verzoek tot een redelijke schadevergoeding. Echter, een laatste gesprek van mijn jurist met de verantwoordelijke en het dreigen met een gerechtelijke procedure trokken het ziekenhuis en de verzekeringsmaatschappij over de streep.


Waarom deze publicatie? Niet om iemand te kwetsen, maar als les voor anderen die in een soortgelijke situatie wellicht een collega gaan behandelen die zelf ook op de hoogte is van de risico’s van het vak. Luister naar een patiënt en als het toch mis mocht gaan, trek dan het boetekleed aan of laat nog eens iets van je horen waaruit blijkt dat je de gang van zaken echt betreurt.
En als les voor collegae die zich willen láten behandelen. Als u zich niet gelukkig voelt met de voorgestelde behandeling of op uw zinnige suggesties wordt niet ingegaan, aarzel niet en zoek een andere behandelaar.

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd