U bent nu hier:

Een beetje overredingskracht

Publicatie Nr. 08 - 20 februari 2004
Rubriek Praktijkperikel
Pagina's 298

 Mevrouw G, oud-verpleegster, is 82 jaar en woont zelfstandig in haar drempelloze, vrijstaande huis. De laatste tijd valt ze vaak zo maar. Ze heeft gelukkig nooit iets gebroken. Op de valpoli van het ziekenhuis is niets ernstigs gevonden. Ouderdom: ze moet ermee leren leven, haar spieren blijven oefenen en vooral niets overhaast doen. Ze loopt nu met een stok of met de rollator.
Regelmatig komt haar zoon na zijn werk even kijken of alles nog goed is met moeder. Ze heeft een alarmapparaat om haar hals, maar kon daar laatst net niet bij toen ze was gevallen en klem lag tussen twee meubelstukken. ‘t Was maar goed dat haar zoon net even langskwam …


Vorige week viel ze weer, voordat ze in bed zou stappen, zo maar in het donker achterover tegen de klerenkast aan. Ze was nog in staat om op te krabbelen en in bed te klauteren. Maar de volgende dag kon ze bijna niet zitten van de pijn. Dat gaat wel weer over, dacht ze, maar dat gebeurde mooi niet. Ze belde haar huisarts, die haar vroeg of ze naar het spreekuur kon komen. Huisbezoek wordt namelijk niet meer gedaan. Ze kon dat echt niet, meende ze. Dus stuurde haar dokter, die opleider is, de haio.
Na mevrouw te hebben onderzocht, belde de haio de huisarts voor advies. Op verzoek van haar opleider gaf zij de telefoon door aan de patiënt. De dokter stelde voor om mevrouw op de praktijk zelf goed na te kijken. Of ze de anderhalve kilometer naar hem toe kon lopen, vroeg hij. ‘Ik zal het proberen, dokter’, antwoordde mevrouw G, die indertijd als zuster had geleerd om gewoon te doen wat de dokter vraagt.
Ze deed er, onzeker stappend, een dikke twintig minuten over. Het oversteken van de Dorpsstraat waar de vrachtwagens doorheen denderen, vond ze nog het allermoeilijkst. Maar eindelijk kon ze plaatsnemen in de wachtkamer. Ze was toen snel aan de beurt en de opleider kon nu de haio met de gehandschoende vinger in de anus laten voelen hoe je het gebroken staartbeentje ook kon bewegen.


Behalve spreekuur aan huis heeft de opleider ook apotheek aan huis. Omdat mevrouw vooral veel last had van pijn bij de ontlasting, kreeg ze een stel zetpillen mee tegen de hardlijvigheid. Hiermee ging ze strompelend weer huiswaarts.
De opleider vatte voor de haio zijn les nog even samen: ‘Je ziet, Brigitte, met ‘n beetje overredingskracht krijg je iedereen bij je op het spreekuur!’ 

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd