U bent nu hier:

Wiebelen

Publicatie Nr. 26 - 23 juni 2004
Rubriek Praktijkperikel


De multiplechoicetentamens van de doctoraalfase doen in mijn ogen zelden recht aan de complexiteit van de geneeskunde. In de praktijk kan geen enkel patiëntenprobleem met a, b, c of d worden beantwoord. Toch valt er ook wel iets voor te zeggen: het is in ieder geval objectief en vooraf is bekend hoe je cijfer zal worden berekend. Tijdens je co-schappen blijkt dat anders te zijn.


Het ziekenhuis waar je het co-schap loopt, de arts bij wie je examen doet en zijn of haar humeur van die dag, zijn factoren die bijdragen aan het eindcijfer. Ongetwijfeld zullen ook de inzet van de co-assistent en de kwaliteit van diens praatjes wel worden meegewogen. Toch blijft de exacte methode van beoordelen vaak obscuur en kan ik mij niet aan het idee onttrekken dat oneigenlijke argumenten soms een rol spelen.


Neem nu mijn co-schap kindergeneeskunde. Op de dag van mijn examen werd ik door een van de kinderartsen apart genomen. Op ernstige toon zei hij dat hij mij iets wilde vertellen wat van belang zou zijn voor de rest van mijn carrière. Mijn hart sloeg drie keer over. Wat bleek? Het was hem opgevallen dat ik de héle dag met mijn rechter voet zat te wiebelen en dat was natuurlijk mateloos irritant. Stel je voor dat ik later zo tegenover mijn patiënten zou zitten. Sterker nog: ik moest er maar hulp voor zoeken ...


Gelukkig was mijn volgende co-schap psychiatrie.

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd