Ga naar dashboard
U bent nu hier:

Twee weken wachten

Publicatie Nr. 37 - 08 september 2004
Rubriek Praktijkperikel
Pagina's 1440

Helaas hebben patiënten niet altijd goede ervaringen met de gezondheidszorg. Vaak houden zij die voor zich, soms dienen zij daarover een formele klacht in. Er zijn gelukkig ook patiënten die het anders doen. Zij maken een verslag en laten dat de betrokken artsen lezen, zodat zij ervan kunnen leren.
Een van mijn cliënten liet zo’n verslag ook lezen aan mij, haar psychoanalyticus. Zij is bij mij onder behandeling sinds in augustus vorig jaar een maligne melanoom was geconstateerd. Een paar maanden later is zij in haar gezin, met twee opgroeiende kinderen, druk bezig met de voorbereidingen voor de komende feestdagen. Dan gaat het mis, schrijft zij.

‘Op kerstavond kom ik tot de ontdekking dat er een knobbeltje bij de lymfvaten zit in mijn nek. Mijn behandelend arts heeft mij geadviseerd om bij dit soort verschijnselen onmiddellijk contact op te nemen met het ziekenhuis. Helaas staan voor iedereen de kerstdagen voor de deur. En ach, daar moet ik rekening mee houden. Iedereen is vrij, ik wil thuis de sfeer niet bederven, dus even doorbijten en na de kerst maar naar het ziekenhuis.

Helaas valt 27 december op een zaterdag en zijn er weinig mensen aan het werk. Dan maar naar de poli en proberen in contact te komen met een dermatoloog. De mensen van de poli doen veel moeite, maar zeggen me na veel heen en weer bellen dat ik weer weg mag. Het is niet mogelijk om op zaterdag de dermatoloog te zien of zelfs maar aan de telefoon te spreken. Ik kan komende maandag een afspraak maken. Een klap in mijn gezicht. Gewoon wéér wachten! Ik voel me alleen, de onrust slaat toe en iedereen in mijn omgeving wordt net zo onzeker als ikzelf.
Die maandag bel ik en gelukkig kan ik nog diezelfde dag terecht. De waarnemend dermatoloog bekijkt het knobbeltje en kan niets zeggen. De onzekerheid blijft en ik word doorgestuurd naar een chirurg oncologie, maar ik kan daar pas volgende week terecht, nog na Oud en Nieuw.
De dagen kruipen voorbij. Het is niet te beschrijven wat ik voel. Mijn leven - en dat van mijn gezin - staat totaal op zijn kop. Ik voel mij in de steek gelaten. ‘Gelukkig nieuwjaar’ klinkt onwerkelijk.

Woensdag 7 januari ben ik bij de chirurg-oncoloog: er wordt een punctie gedaan en over héél veel dagen zal ik op het spreekuur de uitslag kunnen krijgen. Eerder kan niet omdat er opnieuw vrije dagen tussen zitten en de dokter waarschijnlijk andere verplichtingen heeft waardoor hij niet eerder kan werken. Ik kan het nauwelijks geloven. Na stevig overleg wordt me beloofd dat ik de uitslag nog deze week, woensdag of donderdag, via Dermatologie te horen kan krijgen. En dan mag ik blij zijn.
Die woensdag bel ik. Nog geen uitslag. Dat zou ook al te mooi zijn! Nog maar eens een dag wachten.
Donderdag. Weer bellen, weer geen uitslag! Nu kruip ik in de telefoon en ben anderhalf uur aan het bellen. Ik probeer van alles. Uiteindelijk krijg ik een dermatoloog te pakken die me kan vertellen dat de punctie niet is geslaagd. Met de mededeling dat ik naar de verkeerde chirurg was gestuurd en dat ik nu door kan naar de kaakchirurg! En excuses, dat wel.
Ik begrijp er niets meer van, wat moet een kaak-chirurg met mij? In paniek ga ik naar de huisarts en kom erachter dat deze kaakchirurg een oncologische achtergrond heeft. Had de dermatoloog dat maar meteen verteld!

Vrijdag naar de kaak-chirurg. Voor de eerste keer heb ik het gevoel dat er naar me wordt geluisterd. Dat ik geen zeur ben en serieus word genomen. Er wordt geen nieuwe punctie gedaan. Gezien de locatie van het nog steeds aanwezige knobbeltje, zo legt hij me uit, is dat niet nodig. Na zeventien dagen kan ik weer ademhalen.
Dinsdag 13 januari kan ik weer bij mijn eigen dermatoloog terecht, die tot dan met vakantie was. Hij luistert naar mijn klachten, en er is - denk ik - ook intern over gesproken. Dat is prima, maar ík heb het allemaal wel moeten ondergaan!’



Mijn cliënte heeft de gebeurtenissen inmiddels verwerkt, ook dankzij haar verslag en de gesprekken met verschillende artsen. Maar haar relaas is ook voor ons artsen leerzaam genoeg.


Mijn leven  - en dat van mijn gezin - staat totaal op zijn kop

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd