U bent nu hier:

Hulpverslaafd

Publicatie Nr. 38 - 20 september 2007
Jaargang 2007
Rubriek Praktijkperikel
Pagina's 1563

De patiënte die vandaag mijn psychiatrische praktijk bezoekt, komt voor uitgebreide problematiek. Haar leven loopt al lange tijd niet zoals zij zou willen. Ze is verslaafd aan allerlei soorten van hulp. Dat mijn psychotherapeutische hulp erop is gericht haar daar minder afhankelijk van te maken, stuit op weerstand. Niettemin komt zij al geruime tijd trouw op de afspraken.


Haar dreigende uithuiszetting doet haar vrezen dat zij uiteindelijk een beroep moet doen op een beschermde woonvorm, een RIBW. Hoewel haar huurschuld dat niet onwaarschijnlijk maakt, vertel ik haar dat ze gezien haar problematiek weinig kans maakt op plaatsing in een RIBW. En ook dat het onwaarschijnlijk lijkt dat ze zich daar op haar plaats zal voelen.
Het vooruitzicht van extra geld (ze heeft chronisch geldtekort) zal ertoe hebben bijgedragen dat zij daarvoor toch maar alvast een persoonsgebonden budget (PGB) heeft aangevraagd. Dat wordt, net als haar behandeling, uit de AWBZ betaald. Mevrouw heeft aan het CIZ laten weten dat ze bij mij onder behandeling is. Het PGB wordt toegekend, zij het in natura - zonder enig overleg met mij, maar kennelijk op psychiatrische gronden.
De patiënte vertelt dat ze ook de hulp van een coach heeft ingeroepen: een maatschappelijk werkster die tweemaal per week bij haar langs komt tegen een tarief dat ruim 10 procent boven dat van het mijne zou liggen.


Ik heb toch maar even de medisch adviseur gebeld. Die legt uit dat de indicatieaanvragen door een verpleegkundige worden behandeld. Gelukkig is zij het met me eens dat overleg met mij op zijn plaats was geweest. Verder vertelt ze dat er veel misbruik wordt gemaakt van het PGB.


Zo gaat het dus: in het kader van bezuinigingen op de AWBZ is het aantal te vergoeden zittingen psychotherapie ernstig beperkt. Die beperking is intussen weer gedeeltelijk opgeheven, maar wel ten koste van een extra indicatieprocedure en meer papierwerk. Tegelijkertijd kunnen lager gekwalificeerden psychiatrische patiënten indiceren en ‘behandelen’. Daarin zijn ze vrij van verplichtingen die voortvloeien uit het tuchtrecht, het kwaliteitsbeleid en van controle door de inspectie. Intussen kunnen ze ruim over middelen beschikken en krijgen ze een hogere vergoeding dan de dokter.
Hoezo bezuiniging op de AWBZ, kwaliteitsbeleid en toegankelijkheid van zorg voor iedereen? 

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd