Ga naar dashboard
U bent nu hier:

Chirurg in Ghana - Jump and dance

Publicatie Nr. 07 - 13 februari 2008
Jaargang 2008
Rubriek Over de grens
Auteur Harry H.J. Wegdam
Pagina's 285

Het is een belevenis om in Ghana in het High Court de claim van een van je patiënten ten aanzien van de veroorzaker van een ongeval als getuigedeskundige toe te lichten. Sommige artsen vinden dat vervelend, maar ik zie het als een onbezoldigd uitstapje van de dagelijkse routine. Het geval zelf, hoe het eraan toegaat en de entourage waarin het zich afspeelt, leveren altijd wat nieuws op.

Ik zit tussen het publiek. Links naast mij zit de patiënt voor wie ik ben gekomen. De man is zijn rechterhand verloren bij een ongeval en wij hebben de trauma­tische amputatie ondersteund door de huid netjes over het polsgewricht dicht te maken. We zitten nu hier omdat er problemen zijn gerezen met de veroorzaker van het leed en daarover moet het court een uitspraak doen. De patiënt is verheugd me te zien en we schudden elkaar de linkerhand. Rechts van mij schuift een politieagent aan die aan me vraagt: ‘Do you remember me?’

‘No , I am sorry.’
‘You don’t remember me coming with my brother for a medical report in Techiman? He had a very bad femur fracture. You have treated him in Techiman and in the end you gave him only 10 percent incapacity.’

Ik denk even na.
‘How is he? Is he walking and doing his work again?’
‘Oh, doctor, you did a good job, he can do everything and he has resumed work. He can do everything, even jump and dance.’
 ‘So, what is the point?’, vraag ik de politieman.

‘Doctor, we have spent as a family a lot of money for the operation and treatment of my brother. He is well now, but you have given him only 10 percent incapacity for the rest of his working period. How can that percentage cover all our bills of admission and operation?’

Ik leg hem uit dat rekeningen van een operatie en opname iets anders zijn dan een uitkering voor invaliditeit. Rekeningen van opname kun je proberen te claimen bij de aanstichter van het kwaad of zijn verzekering. Invaliditeit is een inschatting van welk gedeelte van je normale werk je niet meer kunt doen en is een claim op de sociale verzekeringen. Ik wist al dat het kwartje niet zou gaan vallen.

‘Doctor, I know you are right, but in our culture the incapacity claim is also covering the bills of the admission and treatment. So, please doctor, make it a bit higher for us!’

Je komt als getuige en wordt ondertussen onder handen genomen voor een betere uitkomst van een heel andere zaak. Ja en dan hebben de Ghanezen ook nog met een Nederlands specialist te maken. 10 procent invaliditeit is al aan de ruime kant. De patiënt doet alles weer. Moet ik dan meegaan in de oneigenlijke aanwending van het invaliditeitspercentage om rekeningen die niet door de veroorzaker worden betaald te dekken?
Bovendien zijn de mensen er hier nog niet aan gewend dat een fractuur bij een adequate behandeling niet tot invaliditeit hoeft te leiden.

Dan wordt mij gevraagd plaats te nemen in de getuigenbank. Terwijl hij de rechterarm van de patiënt omhoog houdt, vraagt zijn raadsheer: ‘Is this the hand of the patient you have treated?’ Kennelijk let je in het gerechtshof meer op je woorden. Ik kan dus wel beamen dat hij de patiënt is die ik destijds heb behandeld, maar dat ik de hand niet zie. Hilariteit in het gerechtshof, bij de rechter en de lawyers. In het Twi (één van de meest gebezigde talen hier) bestaat geen woord voor arm. De hele arm is hand. Als je ‘arm’ vanuit het Twi vertaalt, krijg je dus ‘hand’ en een situatie als boven geschetst. Uiteindelijk komt er voor deze patiënt een compensatie uit voor het verlies van de gehele arm door alle verwarring over hand en arm. Ik gun het hem van harte.

Bij de uitgang fluistert de politieman me nog toe dat hij volgende week met zijn broer zal langs­komen voor een hoger invaliteitspercentage. ‘You are welcome, but don’t expect me to change my decision.’ Ik heb hem daarna niet meer gezien. Wel heb ik nagedacht over de redelijkheid van zijn verzoek. Want zijn broer loopt en werkt weliswaar weer, maar zijn familie is toch blijven zitten met ongedekte kosten. Overigens maak ik me sterk dat politieagenten hiervoor zo hun eigen oplossingen hebben.

Harry H.J. Wegdam, chirurg in Techiman, Ghana

PDF van dit artikel

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd