Ongeleid projectiel
| Publicatie | Nr. 24 - 11 juni 2008 |
|---|---|
| Jaargang | 2008 |
| Rubriek | Praktijkperikel |
| Pagina's | 1038 |
Een 87-jarige patiënte die tot voor kort met hulp van haar kinderen nog zelfstandig woonde, was na een val in het ziekenhuis beland. Na twee weken komt ze thuis met de diagnose subduraal hematoom. Ze kan niet meer slikken en heeft halfzijdige problemen. Ze wil geen PEG-sonde en wil de gang naar een verpleeghuis niet meer maken. Ze wil thuis zijn en in het bijzijn van haar kinderen en kleinkinderen overlijden. Een beslissing waarin ik me als huisarts geheel kan vinden. Ze overlijdt dagen later op een zondag.
De vrouw is overleden aan de complicaties van een val. Dus volgens de letter van de wet en naar mijn mening is dat een niet-natuurlijke doodsoorzaak. Ik besluit meteen te overleggen met de gemeentelijk lijkschouwer. Die besluit dat hij de papieren nog dezelfde dag wil regelen. Ik ging ervan uit dat het een formele kwestie zou zijn die ook de volgende werkdag geregeld zou kunnen worden en zeker ter plaatse soepeltjes zou worden afgehandeld.
Maar zo soepel verliep het niet. Want hoewel de gemeentelijk lijkschouwer concludeerde dat er geen verdachte omstandigheden waren, wilde de dienstdoende officier van justitie het stoffelijk overschot pas vrijgeven als de recherche had vastgesteld dat het hier niet om moord ging. Er volgde een hoop heen-en-weergetelefoneer met de recherche, gemeentelijk lijkschouwer en de officier van justitie. Oog in oog met de familie voelde ik plaatsvervangende schaamte. Uiteindelijk gaf de officier van justitie het stoffelijk overschot vrij, omdat de recherche weigerde langs te komen.
De wet moet worden nageleefd, maar je kunt er ook te formeel mee omgaan. Als er verdachte omstandigheden zijn, moet dat worden nagetrokken. Deze officier van justitie walste echter als een ongeleid projectiel over iedereen heen. De gemeentelijk lijkschouwer die geen verdachte omstandigheden vond, werd totaal genegeerd. Ook aan de gevoelens van de nabestaanden werd niet nagedacht. Integendeel. Ze werden bijna behandeld alsof ze verdachten waren in een moordzaak.
Is dit de nieuwe benadering van het Openbaar Ministerie? Is de heksenjacht geopend op artsen die euthanasie mogelijk niet melden. Is dit die benadering van de nieuwe politieke coalitie? Om mijn patiënten en hun familie te beschermen voor dergelijk gedrag, zou je zelf haast de wet overtreden door geen melding meer te doen van een onnatuurlijke doodsoorzaak. Moet je als arts het welzijn van je patiënten niet boven de statistiek van het CBS stellen en het B-formulier zelf invullen, ook al is het formeel incorrect? Dit kan toch niet de bedoeling zijn? Of gaan we tegenwoordig ook in dit soort gevallen om als ware het de paarse krokodil uit de reclame?
Beeld: Henk Braam, HH
Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?
Best gewaardeerde docs
De Echte Coassistent
16-03-2011 |
De televisiereeks De Echte Coassistent volgt zes studenten geneeskunde tijdens hun coschappen in het Deventer Ziekenhuis. »»
Reacties: Plaats een reactie
Doc: Retourtje hiernamaals
15-03-2012 |
Retourtje hiernamaals is een documentaire over de veranderingen die mensen ondergaan nadat ze een bijna-dood- ervaring (BDE) hebben gehad. »»
Reacties: Plaats een reactie
Best gewaardeerde films
Film: Intouchables - Olivier Nakache, Eric Toledano
24-04-2012 |
Subliem acteerwerk in Intouchables, een op feiten gebaseerde film die bijna twintig miljoen Fransen naar de bioscoop trok. »»
Reacties: 2 reacties
Film: De goede dood - Wannie de Wijn
22-02-2012 |
‘Ik heb niks te maken met de dood. De dood is van jullie. Het sterven is van mij.’
Het klinkt hard, maar het komt er wel op neer voor de familie en vrienden van de ongeneeslijk zieke Bernhard, die besloten heeft om te sterven. »»
Reacties: Plaats een reactie
