U bent nu hier:

Opgelucht

Publicatie Nr. 05 - 02 februari 2005
Jaargang 2005
Rubriek Praktijkperikel
Pagina's 207

De transferverpleegkundige van een groot regionaal ziekenhuis belt om te overleggen over een casus. Het betreft een jonge, terminale man die is uitbehandeld. Hij zou naar ons verpleeghuis kunnen, maar hij heeft een euthanasiewens en men weet niet hoe wij tegenover euthanasie staan.

Ik leg haar uit dat alles bespreekbaar is en dat we niet afwijzend zijn als een cliënt van ons een duidelijke euthanasiewens uit. Maar dat we niet opnemen alleen maar om een euthanasie uit te voeren. Dat de verantwoordelijkheid daarvoor ligt bij de thans behandelend arts.
Ze schrikt omdat ze dan ‘zolang met een patiënt blijven zitten’. Na mijn uitleg dat de zorgvuldigheid van de procedure niet aan tijd is gebonden en in enkele werkdagen kan worden afgerond, haalt ze opgelucht adem want ze meende dat er wel een maand mee gemoeid zou zijn.

Verbijsterd sluit ik het gesprek af.

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd