U bent nu hier:

Het mag wat kosten

Publicatie Nr. 02 - 11 januari 2006
Jaargang 2006
Rubriek Praktijkperikel
Pagina's 67

Op onze poli - ik ben internist in een middelgroot perifeer ziekenhuis - verschijnt onaangekondigd een patiënte. Het is een 40-jarige Marokkaanse vrouw met zeer uitgebreide levercysten. Ze staat al geruime tijd op de wachtlijst voor een levertransplantatie in het academisch ziekenhuis Groningen (190 km verderop) en wordt daar behandeld op de polikliniek Hepatologie. Sinds een dag stroomt er een ruime hoeveelheid helder vocht uit een spontaan ontstaan gaatje in de buikwand. Haar kleding is drijfnat. Deze vochtlekkage kan tijdelijk worden opgevangen met een stomazakje, zodat de kleding niet meer nat wordt. Er wordt telefonisch overlegd met Groningen en daar willen ze mevrouw opnemen.

Aangezien noch mevrouw noch haar familie een auto bezit en vervoer per trein niet haalbaar is, wordt er een taxi besteld. Het taxibedrijf overlegt met mevrouws ziekte­kostenverzekering en krijgt te horen dat het vervoer niet wordt vergoed. Dan maar even zelf gebeld. Na enkele malen te zijn doorverbonden (de wachtkamer loopt inmiddels aardig vol) krijg ik uiteindelijk iemand aan de lijn die hierover kan beslissen. ‘Nee hoor, dit valt niet binnen de vergoedingsregeling en daar kunnen we dus niet aan beginnen.’ Ik dreig dat ik patiënte dan per ambulance naar Groningen stuur, met alle kosten van dien. ‘Dat moet u dan maar doen’, is het antwoord.

Later zie ik patiënte per ambulance naar Groningen afreizen. Het ambulancepersoneel heeft de pest in vanwege het onzinnige werk, ik blijf in verbijstering achter. Ergens bij AMICON zit iemand ongetwijfeld tevreden achter zijn bureau: de regeltjes zijn vandaag strikt toegepast en dat mag wat kosten.

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd