U bent nu hier:

Terminaal

Publicatie Nr. 03 - 18 januari 2006
Jaargang 2006
Rubriek Praktijkperikel
Pagina's 119

Een ouder echtpaar in mijn huisartsenpraktijk heeft zijn onafhankelijkheid (lees vrijheid) lief en redt zich redelijk goed. Hij lijdt al jaren aan ernstige longfibrose en bronchiëctasie. De infecties volgen elkaar steeds sneller op en hij is bij de minste en geringste inspanning cyanotisch. De longarts vindt hem slecht en zet hem aan de zuurstof.

Het leven wordt er in alle opzichten niet eenvoudiger op. Ik denk ze te helpen door hulp van de wijkverpleging in te roepen en bel dus de daartoe aangewezen instelling. Een vriendelijke mevrouw vraagt wat mijn beweegredenen zijn. Ik antwoord dat de man zeer benauwd is en het niet lang meer zal maken. De mevrouw zegt toe dat zij er spoed achter zal zetten.
En die middag nog wordt het echtpaar gebeld door een andere mevrouw, die zegt te hebben gehoord dat meneer terminaal is. De echtgenote aan de telefoon is verbijsterd en kan geen woord uitbrengen. De mevrouw denkt dat zij het niet begrijpt en zegt: ‘U weet wel, hij gaat dood.’ De echt­genote legt in stilzwijgen de telefoon neer.

Bij mijn volgende bezoek zegt ze dat ze echt geen hulp nodig heeft.

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd