Ga naar dashboard
U bent nu hier:

Vliegtuigtrombose en vochttekort

Publicatie Nr. 23 - 06 juni 2006
Jaargang 2006
Rubriek Praktijkperikel
Pagina's 962

Telkens weer duiken artikelen op over vliegtuigtrombose. Het doet me denken aan oktober 1985, toen ik op de lijnvlucht met Garuda naar Djakarta een uur voor de landing in Singapore door mijn broer, medisch directeur van een ziekenhuis in Vancouver, uit mijn slaap werd gewekt met de mededeling dat er ‘een echte dokter wordt gevraagd’. ‘You are kidding me’, was mijn antwoord, maar het verzoek werd duidelijk herhaald.

In de businessclass trof ik een rechtopzittende, vrij slanke heer van ongeveer vijftig jaar. Hologig starend, spitse neus. Zijn vrouw had het laatste halfuur geen contact met hem kunnen krijgen. Een uitgebreide hetero­anamnese leverde niets op. De pols was niet te voelen, de ademhaling niet abnormaal. De Indonesische captain reikte mij een bloeddrukmeter en een stethoscoop aan, maar deze waren onbruikbaar: palpatoir was de bloeddruk niet te meten, evenmin als auscultatoir - door het gebrom van de vliegtuigmotoren. Die laten stilzetten was natuurlijk geen optie.

Navraag naar de vochtinname onthulde dat deze minimaal was geweest. Dit gegeven, gevoegd bij de uitdrogende werking van de airconditioning, bracht mij op het idee van een diepe collaps. Ik heb mijnheer in redelijke zijligging plat en met de benen omhoog gelegd. Daar was wel ruimte voor. Ik ging terug naar mijn plaats. Na vijftien minuten keerde ik terug: ‘mijn patiënt’ vertoonde al wat leven en na dertig minuten kon hij al een glas water met zout vasthouden en voor een deel ook opdrinken. Het drinken werd voortgezet en na zestig minuten was hij weer de oude.

Inmiddels had ik nog overlegd met een later opgedoken Indonesische collega. Hij deelde mijn visie. Ik adviseerde de patiënt met een taxi naar het hotel te gaan, maar de captain had al een ambulance besteld. De afloop bleef me toch bezighouden.

Een week later werd ik op het vliegveld van Djakarta in de zeer vroege ochtend, nog wat dommelend, gewekt met de woorden ‘Kent u mij nog?’. Het was de echtgenote van mijn patiënt. Haar man was in het ziekenhuis in Singapore uitvoerig onderzocht en, jawel, hij bleek een hartinfarct te hebben gehad. Maar de elektrocardiograaf werkte niet goed en een ander apparaat liet geen enkele afwijking zien. Dit ontlokte mij de zin: ‘Wat aardig toch dat een net gepensioneerde plattelandsarts hoog boven de wolken zonder hulpmiddelen de juiste diagnose wist te stellen!’

Sindsdien meen ik dat naast preëxistente afwijkingen dehydratie een rol speelt bij het optreden van trombose. Ook langdurige immobiliteit, ovulatieremmers en diuretica zijn mijns inziens van grote invloed. Het is mij opgevallen dat het cabinepersoneel op iets langere vluchten regelmatig niet-alcoholische dranken aanbiedt. Zelf drink ik veel en maak ik elk uur een rondgang door het vliegtuig.

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd