U bent nu hier:

Bureaucratie?

Publicatie Nr. 28 - 11 juli 2006
Jaargang 2006
Rubriek Praktijkperikel
Pagina's 1175

In november nemen we I op, een 16-jarige vrouw met een ernstige tetraplegie met dysartrie en dysfagie ontstaan bij een plotse, ernstige cardiomyopathie van onbekende genese. Ondanks de ernst van het beeld is I een vitale puber met familie die bergen wil verzetten om haar een zo normaal mogelijk leven te bieden. Daarom komt zij naar ons revalidatie­centrum, zo’n 200 km van huis. Tijdens opname proberen we steeds te zorgen dat ze de weekenden thuis kan doorbrengen en zo ook nu.
Hoe moet I thuiskomen? Zij kan alleen zittend in de rolstoel worden vervoerd, dus is een rolstoelbusje nodig. Wachten tot daarvoor een WVG-beschikking is afgegeven, betekent dat we minstens drie maanden verder zijn en Kerstmis is ons richtpunt.

De zorgverzekeraar heeft hiervoor een regeling: de regeling zittend ziekenvervoer. Weliswaar in 2005 danig aangescherpt maar wij denken dat haar zorgverzekeraar wel bereid zal zijn de hardheidsclausule toe te passen aangezien aannemelijk is dat voor I de opnameduur minder lang zal zijn indien zij weekenden thuis kan doorbrengen. De aanvraag dus uitgebreid schriftelijk gemotiveerd en opgestuurd. Er volgt snel bericht retour: afgewezen na overleg met onze medisch adviseur, want ‘het valt niet onder de regeling’.

Dan bel ik toch maar even met de collega, want dit gaat me echt boven m’n pet, indien ergens een hardheidsclausule zou kunnen worden toegepast…
‘Inderdaad collega, deze aanvraag heb ik moeten afwijzen want sinds de aanscherping van de richtlijnen kennen wij het begrip weekendvervoer niet meer en dan volgt automatisch een afwijzing.’

En nu?
Waarop de medisch adviseur fijntjes uitvraagt hoe het wel kan binnen de regels.
‘Ja, de reisafstand voor de therapie is meer dan 25 km.’ ‘Ja, de behandeling is meer dan drie keer per week.’ ‘Ja, patiënte is rolstoelafhankelijk.’ ‘Ja, de therapie zal meer dan vijf maanden gaan duren.’ (Nee, de collega hoeft niet te weten dat het waarschijnlijk levenslang is…) En al die andere overwegingen dan? ‘O, die zijn niet relevant, u moet vooral niet meer dan dat invullen want als we weten dat het om weekendvervoer tijdens een opname gaat dan wordt het weer afgewezen.’
Aldus ingevuld en ingediend kwam er binnen twee dagen een akkoord retour. I straalde toen ze het hoorde en was het weekend met Kerst voor het eerst weer thuis. En toen ze hoorde hoe het gelopen was, typte ze met de weinige kracht in haar linkerwijsvinger op haar communicator, gebruikmakend van haar nog altijd aanwezige humor: ‘H H.’

Gedurende een opname van meer dan zes maanden is zij, ondanks een aantal medische complicaties, vrijwel alle weekenden thuis geweest. Wij hebben geleerd hoe we de bureaucratische regels voor patiënten als I volkomen juist kunnen toepassen: door niet te veel informatie te verstrekken.

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd