Ga naar dashboard
U bent nu hier:

Hippocrates en ziekte

Publicatie Nr. 47 - 22 november 2006
Jaargang 2006
Rubriek Praktijkperikel
Pagina's 1889

Op een dag dat mijn spreekuur overvol is gepland, staat er in de middag ook nog een kleinschalige, en dus intensieve, onderwijstaak met een groep medisch studenten op de agenda. Verzetten van het hele spreekuur is buitengewoon inefficiënt. Ik bel met de coördinator van het onderwijs en verzoek hem te helpen bij het ruilen van mijn onderwijstaak. Maar daar begint hij niet aan. De ervaring heeft hem geleerd dat specialisten die in aanmerking komen om met mij te ruilen, ook volle agenda’s hebben. ‘U bent eigenaar van dat probleem’, stelt hij.
‘En u gelukkig niet’, zwijg ik beleefd. 

Het kan niet anders: ik zal mijn hele spreekuur moeten afzeggen. Zuchtend loop ik de lange lijst met patiënten­afspraken na. Ik noteer de minpunten. Het aantal patiënten dat wordt benadeeld, is groter dan het aantal benadeelde studenten. Hoeveel patiënten zullen er begrip voor kunnen opbrengen? Huisartsen en andere specialisten zullen dan wel erg lang op bericht moeten wachten. Het kost velen - en vooral mij - veel inspanning om die patiënten vervolgens tussen andere taken door te plaatsen. En ik heb minder tijd voor nieuwe patiënten. Ook is het veel werk voor de afspraakmedewerkers, die bovendien door ziekte al kampen met capaciteits­problemen.

Ziekte? Plotseling weet ik de oplossing.
In 25 jaar ben ik in totaal een week ziek geweest. In die week heb ik vanuit huis alle klinische brieven van de afdeling gedicteerd en zo een forse achterstand weggewerkt; iets wat overigens tegenwoordig niet meer kan, want de statussen mogen niet meer mee naar huis. Voor velen is het elektronisch patiëntendossier nog steeds een verre droom. 

Op de ochtend voor het bewuste middagspreekuur én de onderwijsmiddag, meld ik me ziek bij de onderwijscoördinator. Hij dankt me voor het tijdige bericht. Nu kan hij alle studenten melden dat ze een middag zelfstudie moeten doen. Want in zo’n korte tijd is onmogelijk nog een vervanger te regelen. Van mijn aanbod om het onderwijs op een andere dag die maand in te halen, wil hij om een rits redenen geen gebruikmaken. ‘En u heeft toch al het minste verzuim in het onderwijs. Niettemin erg bedankt. En beterschap’, sluit hij af.
Die hele dag heb ik vrolijk gewerkt. In een groot academisch ziekenhuis kost het geen enkele moeite om die onderwijscoördinator te ontlopen.  Met dubbel plezier doe ik ’s middags mijn lange spreekuur. Patiënten, dokters­assistenten en studenten hebben geen weet van het opgeloste probleem.

Een dag later, bij het koffieapparaat, vertel ik gilde­broeders en -zusters dit verhaal. Een slim idee: zelfstudie voorstellen en je ziekmelden. Ik vrees hergebruik.
Voor ziekte wijkt alles in de zorg, het onderwijs en het onderzoek.
Zijn ziekteverzuimcijfers van docenten nu ook al niet meer te vertrouwen?

Klik hier voor het PDF van dit artikel

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd