Ga naar dashboard
U bent nu hier:

Eetstrijd

Publicatie Nr. 06 - 07 februari 2007
Jaargang 2007
Rubriek Praktijkperikel
Pagina's 250

Een slanke moeder bezoekt mijn spreekuur omdat haar zoon van nog geen twee jaar weigert te eten. De eetstrijd duurt al weken en de jongen valt zienderogen af. Adviezen van de grote familie en omstanders, het consultatie­bureau, de huisarts en de diëtiste zijn zonder resultaat gebleven. Naar de psycholoog wil ze niet. Ik, de kinderarts, ben haar laatste hoop.   

Ik verneem van de moeder welke adviezen ze al kreeg om haar kind weer aan het eten te krijgen, welke ze opvolgde en welke ze moeilijk vond om op te volgen. Lichamelijk en laboratoriumonderzoek van het knaapje hebben geen afwijkingen aan het licht gebracht dan een te laag gewicht. Ik zie tussen moeder en kind geen emotionele stoornis; moeders wanhoop over zijn weigering te eten uit ze niet in agressie of grote boosheid. Er wordt niet lijfelijk gestraft. Zij probeert met belonen van gewenst gedrag en negeren van verkeerd gedrag het kind weer aan het eten te krijgen. Dan geef ik mijn adviezen, al besef ik dat die meer van hetzelfde zijn.

Al snel wordt duidelijk dat mijn raad niet helpt. Het kind blijft afvallen en de lengtegroei stopt. Ik overweeg het kind te laten opnemen en adviseer de moeder om eens met haar zoon onze kinderpsycholoog te bezoeken. Daarmee gaat de moeder akkoord, omdat het uitblijven van resultaat erg deprimerend is.   

De psychologische dienst heeft een wachtlijst van vier maanden. Na extra overleg met het hoofd van die dienst wordt de wachttijd bekort tot twee maanden. Als ik de situatie echt ernstig inschat, moet ik het elders proberen, zegt de kinderpsycholoog. En dan noemt hij een paar instanties waarin ik het vertrouwen al ben kwijtgeraakt. 

Bij de eerstvolgende afspraak weet ik niet hoe ik met goed fatsoen de wachttijd moet uitleggen van twee maanden. Met een zucht vraag ik haar met het zoontje in mijn spreekkamer.

Voordat ik van wal kan steken, meldt de moeder opgewekt dat haar zoon weer eet. Zoonlief is in een week tijd inderdaad ruim een pond aangekomen. Ik complimenteer haar met het bereikte resultaat en vraag hoe het haar is gelukt.

‘Nou dokter, ik heb iedereen de kamer uitgestuurd en een klerenhanger op tafel gelegd. Ik bied hem een hap aan. Als hij weigert, sla ik heel hard met de klerenhanger op tafel. En dan eet hij’. In de daaropvolgende weken blijft de jongen eten en komt hij weer goed op gewicht. Moeder heeft de klerenhanger maar een paar keer laten knallen. 

Ik meld de psycholoog deze ervaring en vraag zijn mening. Ook wil ik weten of deze methode bij andere peuters in eetstrijd overwogen kan worden. Deze vragen heb ik daarna vaker gesteld aan psychologen. Een duidelijk antwoord heb tot dusver niet gekregen.

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd