Bezorgde ouders
| Publicatie | Nr. 15 - 12 april 2007 |
|---|---|
| Jaargang | 2007 |
| Rubriek | Praktijkperikel |
Het was het zoveelste consult die avond op de huisartsenpost: zo op het oog ging het om overbezorgde ouders van een kindje dat koorts had en hoestte. Mijn vooroordeel werd nog eens versterkt doordat het ging om een tweejarig zoontje van een Turkse familie. En, wat heeft jullie hier naartoe gebracht, vroeg ik nors aan vader. Moeder sprak nauwelijks Nederlands.
Ja, dokter, zei de perfect Nederlands sprekende vader. Ons zoontje heeft al vier dagen koorts. Boven de 39 graden en ondanks paracetamol gaat de koorts maar niet naar beneden. Ik beschouwde het mannetje eens; hij keek me aan met waterige, maar vrolijke oogjes. Ik zag een forse snottebel en hij maakte een actieve en alerte indruk.
Waarom maken jullie je zo druk om een paar dagen koorts?, vroeg ik. Het was niet mijn avond. Ik had geen zin in deze dienst, het weekend lonkte na een drukke, hectische week.
Nou, dokter, antwoordde de vader en vervolgens kon hij geen woord meer uitbrengen. Zijn ogen werden nat en rood.
Nou, en?, vroeg ik, nog in de illusie dat ik patiënten kon opvoeden.
Nou, dokter, vervolgde de man. Vorig jaar brachten we zijn zusje van één jaar ook hier naar de huisartsenpost. Zij is direct naar de dienstdoende dokter gebracht, omdat ze enkele dagen hoge koorts had. Zij is hier overleden. De arts kon alleen maar in haar ogen kijken en vaststellen dat ze dood was.
Ik kreeg het koud en warm tegelijk. Wat nou, patiënten opvoeden, schoot het door me heen en ik schaamde me diep. De huilende vader vervolgde. Het was hier, precies in deze kamer. Volgens de huisarts was het wiegendood. Ik kon niets zeggen en moest slikken. Mijn ogen werden nat en rood.
Ik heb het koortsige mannetje uitgebreid onderzocht. En nog eens. En tot slot nog eens. Ik kon er niets anders van maken dan een virale infectie van de bovenste luchtwegen en ik heb getracht de ouders gerust te stellen.
Dank u, dokter, zeiden de ouders toen ze vertrokken. Ze waren blij en opgelucht. Het beruchte paracetamoladvies werd in dank aangenomen.
Het was een les in nederigheid, die avond. Ik was dankbaar voor het geschonken vertrouwen. Dankbaar voor het feit dat deze ouders de ruimte, die voor hun vervuld was met traumatische ervaringen, nog eens wilden betreden om van mij, dienstdoend huisarts, advies te krijgen.
De opluchting bij deze ouders deed mij goed, en met hernieuwde energie ging ik verder naar de overbezorgde ouders van een driejarig mannetje, dat al twee uur koorts had.
Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?
Best gewaardeerde docs
De Echte Coassistent
16-03-2011 |
De televisiereeks De Echte Coassistent volgt zes studenten geneeskunde tijdens hun coschappen in het Deventer Ziekenhuis. »»
Reacties: Plaats een reactie
Doc: Retourtje hiernamaals
15-03-2012 |
Retourtje hiernamaals is een documentaire over de veranderingen die mensen ondergaan nadat ze een bijna-dood- ervaring (BDE) hebben gehad. »»
Reacties: Plaats een reactie
Best gewaardeerde films
Film: Intouchables - Olivier Nakache, Eric Toledano
24-04-2012 |
Subliem acteerwerk in Intouchables, een op feiten gebaseerde film die bijna twintig miljoen Fransen naar de bioscoop trok. »»
Reacties: 2 reacties
Film: De goede dood - Wannie de Wijn
22-02-2012 |
‘Ik heb niks te maken met de dood. De dood is van jullie. Het sterven is van mij.’
Het klinkt hard, maar het komt er wel op neer voor de familie en vrienden van de ongeneeslijk zieke Bernhard, die besloten heeft om te sterven. »»
Reacties: Plaats een reactie
