U bent nu hier:

Dokter is ook maar een mens

Publicatie Nr. 01 - 02 januari 2008
Jaargang 2008
Rubriek Praktijkperikel

Stel je bent een jonge huisarts die opeens uit het niets zelf wordt geconfronteerd met een ernstige ziekte. In mijn geval een melanoom. Wat doe je dan? Hoe zal je reageren? Hoe zal de ziekte je consulten beïnvloeden? Hoe zal het gaan als je tegenover lotgenoten zit? Hoe sta je er zelf tegenover? Ga je het anders beleven dan je altijd dacht dat patiënten dat deden?


Ik denk dat het altijd anders gaat dan je denkt. Simpel­weg omdat je er geen voorstelling van kunt maken. Ik herin­ner mij dat patiënten mij zagen met mijn onderarm in het gips en dat ze letterlijk opmerkten: ‘Tja, een dokter kan natuurlijk ook ziek worden. Nooit bij stilgestaan.’
Het is soms moeilijk. Het is moeilijk om zo normaal mogelijk te reageren als een patiënt een plekje op zijn lichaam laat zien. Opeens is niets meer zeker. Ik ga me opeens verdiepen in patiëntenverenigingen en eindeloos surfen op internet. Nu merk ik hoe moeilijk het soms is om open over jezelf te praten. En dat het nog moeilijker is voor bekenden om erover te beginnen. Je bent nu zelf het middelpunt van belangstelling. Het klinkt afgezaagd, maar er zijn inderdaad goede en slechte dagen. Nu weet ik ook dat wachten op de volgende uitslag het ergst is. Soms is wachten inderdaad erger dan de diagnose zelf. Raar eigenlijk.


Natuurlijk heeft mijn ziekte ook voordelen bij de consulten. Ik kan me enorm inleven in patiënten - voor en na de diagnose. Maar het is toch even anders. Misschien slijt het. En ja. Nu weet ik het zeker; een dokter is ook maar een mens! 

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd