Ga naar dashboard
U bent nu hier:

Anesthesioloog in Ethiopië - Narcose geven tussen vliegen en muggen

Publicatie Nr. 21 - 20 mei 2009
Jaargang 2009
Rubriek Over de grens
Auteur Ilze Hendriks
Pagina's 949
beeld: Auteur beeld: Auteur

Vol trots leidt een lokale anesthesieassistent ons rond door zijn OK-complex. Ik heb nog nooit zoiets gezien. Er is al sinds jaar en dag niet meer geverfd, een groot deel van de tegeltjes zit niet meer op zijn plek en echt schoon kunnen ze het niet meer krijgen.

Allerlei wegwerpmateriaal hangt aan een rekje te drogen. De apparatuur, voor zover aanwezig, is duidelijk verouderd en voldoet bij lange na niet aan onze westerse normen. En van een speciale luchtbehandeling hebben ze nog nooit gehoord.

Opnieuw wordt het me op deze eerste dag pijnlijk duidelijk dat ik in Afrika ben. Dat gebeurde ook toen we bij aankomst een flinke menigte voor het ziekenhuis aantroffen. Het geeft een onwerkelijk gevoel als een hele groep met spanning op je wacht.

De preoperatieve onderzoeken doen we buiten op een soort veranda, die blijkbaar ook de weg naar het mortuarium is. Af en toe komt er een lijk, gehuld in vieze oude doeken, langs op een wiebelige brancard. Het draagt allemaal bij aan de mentale inzinking die ik halverwege de dag krijg.

De mate van ondervoeding, algehele armoede, stank en de narigheid grijpt me naar de keel. Deze kinderen met hun slechte conditie onder vreemde omstandigheden narcose geven, dat komt nooit goed. Ook mijn teamgenoten zijn diep onder de indruk.

Na de rondleiding richten we de operatiekamer in met lokale spullen, maar ook met de inhoud van dertig dozen die uit Amerika zijn overgekomen. Gretig pakken we ze uit. Gelukkig zit alles wat we nodig hebben erin. Van de lege dozen maken we een mooie voorraadkast en zo is binnen twee uur de operatiekamer ingericht. Morgen gaan we beginnen.

Als we de laatste voorbereidingen hebben getroffen, komt het eerste kindje binnen. Gezicht vol tranen. Door de taalbarrière heen proberen we het een beetje te troosten. Zonder succes. Na het kapje valt het patiëntje snel in slaap. Het nare gevoel van de eerste dag ebt langzaam weg als blijkt dat het goed gaat. Het kindje wordt rustig wakker en ligt met een prachtig gecorrigeerde lip op de verkoeverkamer. Ook bij het volgende patiëntje zijn er geen problemen.

We gaan ons langzaam op ons gemak voelen. Aan het begin van de middag voelen we ons al bijna thuis en lijkt het gevoel van de vorige dag ver weg. Ondanks enkele oude doeken voor de ramen beginnen we ook aan de hitte te wennen. Zelfs de vliegen en muggen op de OK gaan bij de normale dagelijkse gang van zaken horen.

Na twee weken en 115 geopereerde kinderen moeten we onze kast weer afbreken. Het overgrote deel blijft gelukkig als gift achter, inclusief onze OK-pakken en mijn oranje klompen. Binnen een uur ziet de operatiekamer er weer uit zoals we hem aantroffen.

Met gemengde gevoelens gaan we naar huis. Het kortetermijnresultaat is fantastisch, maar hoe gaat het volgende maand of volgend jaar?

Ilze Hendriks, anesthesioloog, twee weken werkzaam in Bahir Dar in Ethiopië als lid van een internationaal team (Rotaplast) dat kinderen met schisis opereert.

PDF van dit artikel

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd