Ga naar dashboard
U bent nu hier:

Schijnzekerheid

Publicatie Nr. 25 - 16 juni 2009
Jaargang 2009
Rubriek Praktijkperikel
Pagina's 1129
beeld: iStockphoto beeld: iStockphoto

Na ruim tien jaar sporten met dezelfde brace voor mijn instabiele knie besloot ik dat het tijd werd voor een nieuwe. Ik belde het revalidatiecentrum alwaar de instrumentmaker zich vertrouwd waande met mijn merk brace. Slechts een verwijzing was noodzakelijk om het aanmeten te initiëren.

Per post arriveerde de door mijn huisarts geschreven verwijzing. De instrumentmaker keek minachtend naar de krabbel en zei dat dit wel eens een probleem kon gaan worden met de vergoeding. Liever nog had hij een brief, met stempels, van een orthopeed.

Samen met mijn partner toog ik naar het streekziekenhuis waar ik mij tien jaar eerder had laten opereren. De operateur van destijds had zijn dossiervoering vrij summier gehouden, maar de honneurs konden worden waargenomen. Ik meldde mij op de afgesproken tijd aan de balie. De assistente liet ons binnen in een van de spreekkamers, in de andere was de orthopeed bezig met een patiënt.

In deze wachttijd heb ik uitgebreid de heupfoto’s van mevrouw X kunnen bewonderen, voor en na de operatie. Fraai staaltje werk. De assistente kwam al kloppend binnen en vroeg me alvast mijn broek
en schoenen uit te trekken en op de onderzoekstafel plaats te nemen. De lamellen van de spreekkamer waren open en ik keek uit op het overvolle parkeerterrein voor het ziekenhuis.

De orthopeed kwam zonder aankondiging binnen en gaf ons beiden een hand terwijl hij iets mompelde, waarschijnlijk zijn naam. Hij tuurde naar de verwijzing van de huisarts met het verzoek tot machtiging voor een nieuwe brace. Hij zuchtte en begon een monoloog tegen mijn partner terwijl hij met zijn
rug naar de onderzoeksbank bleef zitten, waar ik nog op zat.

Een brace was ouderwets, obsoleet en gaf schijnzekerheid. Tegenwoordig was dat echt niet meer noodzakelijk. Zachtjes protesterend memoreerde ik de woorden zoals mijn orthopeed ze mij ooit toevertrouwde: ‘Meisje, als je hier binnen tien jaar terugkomt met een nieuw trauma, dan heb je een kunstknie te pakken, dus draag een brace!’ De orthopeed draaide zich om en leek te beseffen dat hij wellicht ook iets moest met die blote benen.

Hij verrichtte een schuifladetest en zei me dat ik mijn broek weer kon aandoen. Uit een mapje naast het beeldscherm met nog altijd de heup van mevrouw X werd een formulier gehaald. Hij schreef iets op, stond op, gaf het formulier aan mijn partner met de tekst ‘voor je brace, laat maar stempelen bij de balie’ en gaf hem een hand. Met de broek nog op de knieën kreeg ook ik een hand.

Voorlopig ben ik weer tien jaar verzekerd van schijnzekerheid en tien jaar verwijderd van elke vorm van genante collegiale behandeling.

Ziet u geen reactieformulier? Reacties. (3)

"Ik hoop dat deze collega de orthopeed fijnzinnig een copie van dit artikel heeft doen toekomen want de orthopeed lijkt me iemand die normaliter dit soort ´onzin´ niet leest. Hij moet met de neus op de feiten gedrukt worden!"

J. de Vries, GRONINGEN - 21-06-2009 13:36

"iedere opleider zou deze casus aan zijn mede stafleden en assistenten ter bezinning moeten laten lezen."

jeh pruijs, zeist - 20-06-2009 21:14

"ik vraag mij af of deze collega misschien te verbouwereerd was om deze orthopeed haar mening te geven over de bejegening?
lang leve de mondige patient."

s hennekes - 18-06-2009 21:12

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd