U bent nu hier:

Allemaal de hik

Publicatie Nr. 39 - 23 september 2009
Jaargang 2009
Rubriek Praktijkperikel
Pagina's 1626

Meneer Janssen is 65 jaar en heeft een inoperabele hersentumor. Hij gaat achteruit. Het is duidelijk dat er snel aanpassingen nodig zijn in huis. Hij kan zonder rolstoel de deur niet meer uit. De aanpassingen worden door vrienden, bekenden en wijkzuster provisorisch binnen drie dagen geregeld.

Ik adviseer ook het CIZ in te schakelen om te kijken wat er verder nodig is. Vijf weken later komt de bevestiging van ontvangst, twee weken later het bericht dat de indicatiesteller over zes weken op huisbezoek komt.

Ruim voor die tijd leg ik een spoedvisite af en laat meneer Janssen opnemen in het academisch ziekenhuis, met een massale longembolie. Tien dagen later bezoek ik hem thuis. Na een week blijkt hij, vanwege plaatsgebrek, te zijn overgeplaatst naar een naburig longcentrum.

Van daaruit moest hij na ontslag zelf het vervoer naar huis regelen. Weliswaar had hij toestemming voor vervoer van huis naar het academisch ziekenhuis en terug, maar dat gold niet voor de twee kilometer verderop gelegen longkliniek. Daarvoor was een aparte spoedprocedure noodzakelijk, aldus de vriendelijke dame van de verzekeraar.

De echtgenote doorstaat die procedure met een hele middag faxen en bellen. Ze moet aan het eind wel beloven om over drie dagen terug te bellen of het allemaal is goedgekomen met het vervoer (een klanttevredenheidsonderzoek?). ‘Maar dat doe ik niet, dokter, ze kunnen allemaal de hik krijgen’, zegt ze. En dat lijkt me een uitstekend idee. Waarom kunnen we de noodzakelijke dingen niet gewoon eens regelen?

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd