Ga naar dashboard
U bent nu hier:

Passiemoord

Publicatie Nr. 42 - 15 oktober 2009
Jaargang 2009
Rubriek Over de grens
Auteur Frederique Smink
Pagina's 1722

‘In het Surinaamse district Nickerie heeft een twaalfjarige jongen een twee jaar jonger meisje met dertien messteken om het leven gebracht. De jongen heeft daarna zichzelf verwond met het moordwapen. Hij is voor medische behandeling in het ziekenhuis van de districtshoofdplaats Nieuw Nickerie opgenomen. De dader begaf zich naar een schoollokaal in één van de rijstpolders en sleurde het meisje naar buiten. Schooljuf en leerlingen keken machteloos toe en schreeuwden om hulp. “Binnen enkele seconden was de daad gepleegd”, aldus de juf. De jongen is enkele maanden geleden wegens wangedrag van school verwijderd. Hij was in therapie. Het motief voor de moord is nog niet bekend.’
(Bron: Radio Nederland Wereldomroep)

beeld: Comstock beeld: Comstock

‘Dokter, kunt u komen?’ Uit deze ene zin maak ik op dat dit waarschijnlijk een verpleegkundige van de Eerste Hulp is, die meldt dat er een patiënt ligt te wachten. ‘Er is een jongen van twaalf jaar met een steekwond.’

Een spijker of een stokje, waarschijnlijk onschuldig, schiet er nogal onnozel door me heen. Maar er is een kleine rush van adrenaline die ik altijd door mijn lijf voel gaan, zodra ik denk (nee, vrees) dat deze trillende handen een wond moeten gaan hechten. ‘Is de patiënt stabiel, hoe gaat het verder met hem?’, informeer ik, lichtelijk geïrriteerd omdat er zo summier wordt overgedragen wat er aan de hand is, door een persoon die niet eens zijn naam heeft gezegd.

Dan komt de klap. ‘Hij heeft een negenjarig meisje vermoord en daarna zichzelf met een mes in de buik gestoken.’ Ik voel me licht in m’n hoofd worden. Ik kan hier niet alleen naar toe gaan; dit is te veel. Onderweg naar de Eerste Hulp sleep ik een chirurgisch doorgewinterde collega mee. Samen gaan we eropaf, allebei met kippenvel.

Op de Eerste Hulp ligt een jongetje met grote bruine ogen. Hij kijkt zwijgend om zich heen, maar vermijdt oogcontact. Ik zie hem en blijf maar denken: ‘Vanaf nu ben jij voor de rest van je leven een moordenaar. Je hebt zojuist je leven verwoest.’ Ik kijk naar een kind, een kind dat een negenjarig meisje uit de klas heeft gesleurd en haar met dertien messteken heeft gedood.

Hij wordt opgenomen en komt op een zaal van de mannenafdeling te liggen, omringd door andere patiënten met – pak ’m beet – diabetische voeten, koorts, alcoholische hepatitis en wat dies meer zij.

Met handboeien is hij vastgeklonken aan zijn bed. Hij wordt permanent bewaakt door twee politieagenten om te voorkomen dat hij wegloopt, zichzelf iets aandoet of wordt gelyncht door de wraakzuchtige gemeenschap. Tijdens het bezoekuur staat de zaal vol met familie van patiënten; de gordijnen rond zijn bed worden dan gesloten.

Ik kan het niet aanzien. Ja, hij heeft iemand vermoord, maar het blijft een kind. En een kind moet worden beschermd. Zowel tegen nieuwsgierige blikken als tegen deze collectieve woede. Ik vraag dringend of hij op een kamer apart kan worden gelegd, een zogeheten klassekamer voor beterverzekerden. Maar men acht dat niet nodig. Of misschien is het te duur.

Nog een beeld dat me niet loslaat: tijdens de grote visite werpt de internist een blik op zijn gewonde buik en zegt iets vriendelijks. De jongen slaat dankbaar, ja dankbaar zijn ogen op en glundert als een verwaarloosd hondje dat wordt aangehaald. Ik moet mijn blik afwenden; het schrijnt. Wat voor ouders zou hij hebben? Ik kan de gedachte niet onderdrukken dat de misdaad die hun zoon heeft begaan, ook hún verantwoordelijkheid is.

Waarom heeft hij het gedaan? Een crime passionnel; hij hield van haar, zegt hij. De liefde van een gestoord kind dat (nog) niet kan relativeren en waarschijnlijk nooit een beter voorbeeld heeft gezien. Maar dat zijn mijn speculaties.

De rechter heeft hem tot zijn 21ste jaar in een jeugdinrichting geplaatst en oordeelde: ‘De gemeenschap heeft gefaald’. 

Frederique Smink, werkte als zaal- en SEH-arts in Nickerie, Suriname

PDF van dit artikel

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd