Ga naar dashboard
U bent nu hier:

Falling solo

Publicatie Nr. 43 - 22 oktober 2009
Jaargang 2009
Rubriek Selectie van de inspectie
Pagina's 1781

Een vrouw en haar man komen relatietherapie overeen met een psychotherapeut. Na enkele gesprekken zegt de therapeut wegens ziekte af en laat weken niets meer van zich horen. Hij reageert niet op telefoontjes en mailtjes, en de vrouw doet haar beklag bij de NVVP. Daar ontvangen ze al langer klachten over de therapeut. Ze kan maar beter een andere zoeken. Dan komt een schriftelijke uitleg van de therapeut. Hij is ongelukkig gevallen met epileptische aanvallen als gevolg. De aanvallen leidden tot meer ongelukken en tot ziekenhuisopname. Omdat hij een solopraktijk runt, was er niemand om de situatie aan mevrouw uit te leggen. Daar is de therapeut tekortgeschoten, oordeelt het college. Hij had een adequate waarnemingsregeling moeten treffen voor ongelukkige situaties als deze.

Zaaknummer RTC Amsterdam 07/344P
Specialisme Psychotherapeut
Uitspraak Waarschuwing
Klager Patiënte
Feiten Patiënte is behandeling (relatietherapie) gestart bij de psychotherapeut samen met haar partner. De behandeling zou tweewekelijks zijn. Tijdens de behandeling heeft de psychotherapeut de afspraak afgezegd en niet meer gereageerd op meerdere e-mails, en voicemails van patiënte. Psychotherapeut stelt te zijn gevalen met epileptische aanvallen als gevolg. Daardoor kon hij niet meet in zijn beroepsuitoefening functioneren. Hij had een solopraktijk en geen secretaresse.
Leermoment Het is geboden om voor noodgevallen tijdig, dus op een moment dat een beroepsbeoefenaar daartoe in staat is, een adequate waarneemregeling te treffen. Het had op de weg van de psychotherapeut gelegen (structurele) afspraken te maken met zijn beroepsgenoten. Door dit na te laten is door de psychotherapeut tuchtrechtelijk verwijtbaar gehandeld.

REGIONAAL TUCHTCOLLEGE VOOR DE GEZONDHEIDSZORG TE AMSTERDAM

Het College heeft het volgende overwogen en beslist omtrent de op 5 december 2007
binnengekomen klacht van:

A, wonende te B, k l a a g s t e r,

tegen

C, psychotherapeut, wonende te B, destijds werkzaam te B, v e r w e e r d e r, 
 

1. Het verloop van de procedure.

Het college heeft kennisgenomen van:

- het klaagschrift met de bijlagen;
- het aanvullende klaagschrift;
- de correspondentie betreffende het vooronderzoek;
- het proces-verbaal van het op 15 augustus 2008 gehouden verhoor in het kader
van het vooronderzoek;
- de brief met de bijlage van klaagster, binnengekomen op 29 augustus 2008;

De klacht is ter openbare terechtzitting behandeld.

Verweerder was aanwezig en werd bijgestaan door mr. J.C. Pels verbonden aan DAS
Rechtsbijstand te Amsterdam. Klaagster was met bericht afwezig.

2. De feiten.

Op grond van de stukken en hetgeen ter terechtzitting heeft plaatsgevonden kan van het volgende worden uitgegaan:

Op 4 oktober 2007 heeft klaagster met haar partner een kenningsmakingsgesprek in het kader van een relatietherapie met verweerder gevoerd. Tijdens dit gesprek zijn verweerder en klaagster samen met haar partner overeengekomen dat de behandeling zou bestaan uit tweewekelijkse sessies gedurende ongeveer een half jaar. Na het invullen van enkele vragenlijsten heeft klaagster op 13 oktober 2007 en haar partner op 15 oktober 2007 een individuele sessie bij verweerder gehad. Op 24 oktober 2007 is de geplande afspraak van 25 oktober 2007 namens verweerder wegens ziekte afgezegd.

Tussen 29 oktober en 27 november 2007 heeft klaagster op verschillende wijzen (per e-mail, via voicemail van mobiele telefoon) getracht contact te krijgen met verweerder om een vervolgafspraak te maken. Klaagster heeft op 20 november 2007 een e-mailbericht gestuurd naar de Nederlandse Vereniging voor Vrijgevestigde Psychotherapeuten (NVVP) waarin zij haar beklag heeft gedaan over verweerder en uiteen heeft gezet dat zij problemen had om contact te krijgen met hem. Klaagster heeft hier op onder meer als antwoord gekregen:

”Het is niet de eerste keer dat ik een dergelijk bericht ontvang over de heer C. Ik raad u aan zelf op zoek te gaan naar een andere psychotherapeut.”

In een daar op volgend e-mailbericht van 21 november 2007 heeft de medewerkster van de NVVP daar nog aan toegevoegd:
“wat ik u vergat te melden is dat de klachten al spelen over enige jaren. Het kan natuurlijk zijn dat de heer C ernstig ziek is, maar dat hoeft dus niet per se het geval te zijn.”

Op 9 december 2007 heeft verweerder schriftelijk contact opgenomen met klaagster en haar partner en hen een toelichting gegeven op zijn slechte bereikbaarheid. Voorts heeft hij hen, onder vermelding dat hij op korte termijn beschikbaar was, de keuze voorgelegd om de behandeling bij hem voort te zetten en zijn medewerking toegezegd indien zij zijn behandelaanbod zouden af wijzen. Behandelcontacten zijn er daarna niet meer geweest. 

3. Het standpunt van klaagster en de klacht.
De klacht houdt zakelijk weergegeven in dat verweerder zonder dit te motiveren en zonder gewichtige redenen de behandelrelatie heeft verbroken 

4. Het standpunt van verweerder.
Verweerder heeft de klacht en de daaraan ten grondslag gelegde stellingen mondeling bestreden. Voor zover nodig wordt daarop hieronder ingegaan. 

5. De overwegingen van het college.

Verweerder heeft tijdens het verhoor in het kader van het vooronderzoek en ter terechtzitting als verweer gevoerd dat hij vlak na het kennismakingsgesprek met klaagster en haar partner een ongelukkige val heeft gemaakt tengevolge waarvan hij epileptische aanvallen heeft gekregen die met enige regelmaat terugkeerden. Deze epileptische insulten hebben enkele malen tot (nog meer) ongelukken geleid waarbij hij letsel opliep waarvoor hij in een ziekenhuis moest worden opgenomen. Voorts heeft hij gesteld dat hij na de eerste epileptische aanval niet als psychotherapeut heeft kunnen functioneren omdat hij aan geheugenverlies, verwardheid en concentratiestoornissen leed. Verweerder heeft voorts gesteld dat hij op dat moment een solopraktijk voerde en geen secretaresse had waardoor er niemand was die klaagster te woord kon staan.

Het college heeft begrip voor de moeilijkheden waarmee verweerder kennelijk is geconfronteerd. Echter juist om situaties als onderhavige te voorkomen waarin een hulpverlener tijdelijk geen zorg kan verlenen aan hem toevertrouwde patiënten en zij hiervan de dupe kunnen worden, is het geboden om voor noodgevallen tijdig- dus op een moment dat hij daartoe in staat is- een adequate waarnemingsregeling te treffen.

Het had dan ook, zeker op het moment dat verweerder alleen zijn praktijk ging voeren op zijn weg gelegen om met collega’s afspraken hierover te maken. Door dit na te laten is verweerder in gebreke gebleven ten opzichte van degenen die aan zijn zorg waren toevertrouwd. Dit is hem tuchtrechtelijk te verwijten.

De conclusie van het voorgaande is dat de klacht gegrond is. Verweerder heeft gehandeld in strijd met de zorg die hij ingevolge artikel 47 lid 1 van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg jegens zijn patiënte en diens naasten had behoren te betrachten 

De oplegging van na te melden maatregel is daarvoor passend.

6. De beslissing.

Het Regionaal Tuchtcollege waarschuwt verweerder.  

Aldus gewezen op 17 februari 2009 door:
mr. J.S.W. Holtrop, voorzitter, dr. R.J. Takens,
drs. L.J.J.M Geertjens en drs. L. de Nobel, leden-psychotherapeut,
mr. E.T.M. Olsthoorn-Heim, lid-jurist,
mr. T.H.C. Coert, secretaris,

en in het openbaar uitgesproken ter terechtzitting van 14 april 2009 door de voorzitter in
aanwezigheid van de secretaris.
w.g. J.S.W. Holtrop, voorzitter
w.g. T.H.C. Coert, secretaris

Download hier de pdf-versie

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd