Ga naar dashboard
U bent nu hier:

Een belletje is genoeg

Publicatie Nr. 07 - 18 februari 2010
Jaargang 2010
Rubriek Mens en rechten
Auteur Margreet Kroesen
Pagina's 313

In april 2009 wordt een zwangere Ghanese vrouw door haar huisarts verwezen naar het ziekenhuis. Zij heeft geen geldige papieren en kan zich daarom niet verzekeren of legaal een inkomen genereren. Een medewerker van de financiële administratie vertelt dat ze 300 euro vooraf moet betalen. Zij heeft dit geld niet en gaat naar huis zonder een verloskundige te hebben gezien. Na bemiddeling door een steunorganisatie wordt ze alsnog gecontroleerd door een verloskundige.

beeld: Joost van den Broek, HH beeld: Joost van den Broek, HH

In juli bevalt ze van een jongetje, dat na drie maanden een urineweginfectie oploopt. Via de eerste hulp wordt hij voor vijf dagen in het ziekenhuis opgenomen. Kennissen van de migrantenkerk waar de moeder lid van is, betalen de benodigde antibiotica. Er worden twee nieuwe afspraken gemaakt, voor een nacontrole en een echo. Als de moeder met haar zoontje op de controleafspraak komt, deelt de administratie mee dat ze eerst de openstaande rekening moet betalen. De afspraak wordt een paar dagen verschoven. Omdat ze nog steeds geen geld heeft, gaat de vrouw niet naar de nieuwe afspraak en belt ze ook de echoafspraak af.

Bovenstaande casus is gepresenteerd op het congres ‘Zorgplicht in de Knel!’ dat Dokters van de Wereld op 15 oktober 2009 verzorgde. Deelnemers aan het debat concludeerden dat zorgverleners en ondersteunend personeel nog onvoldoende op de hoogte zijn van de financiële regeling voor ongedocumenteerde patiënten (artikel 122a van de zorgverzekeringswet), die sinds begin 2009 wordt uitgevoerd door het College voor zorgverzekeringen (CVZ). Een coassistente merkte op dat in haar ziekenhuis bijna niemand hier weet van heeft.

Op de informatiespreekuren die Dokters van de Wereld voor ongedocumenteerden uitvoert, worden soortgelijke problemen regelmatig gemeld. Betalingsonmachtig zijn, administratieve barrières, angst om ophef te maken – voor mensen die zich in de marge van onze samenleving bevinden, zijn dit redenen om uit de zorg te verdwijnen. Slechts enkelen bereiken met hun verhaal een steunorganisatie. Hoe vergaat het de onzichtbare rest?

In zijn antwoord op Kamervragen over dit thema stelt minister Klink op 11 november 2009: ‘…Het kan niet zo zijn dat administratief personeel of een baliemedewerker die daar niet voor is opgeleid, bepaalt of er sprake is van medisch noodzakelijke zorg.’ En: ‘…het verlenen van medisch noodzakelijke zorg niet afhankelijk mag worden gesteld van de betalingszekerheid.’1

Daarnaast stelt hij dat er geen meldingen bekend lijken te zijn van weigeringen van zorg aan ongedocumenteerde patiënten. Gezien de kwetsbare positie van deze groep zullen zij niet snel zelf een klacht indienen.

Tijdens het congres werden zorgverleners opgeroepen om actief te signaleren waar de zorg voor ongedocumenteerden in de knel komt. Als iemand niet op een afspraak verschijnt, kan dat te maken hebben met administratieve obstakels. Door zelf aan de bel te trekken bij de eigen instelling of bij het Meldpunt Zorgincidenten van Dokters van de Wereld en Lampion, kunnen artsen en andere betrokkenen dit probleem inzichtelijk maken.2 Een (katte)belletje is genoeg.

Margreet Kroesen, coördinator van project Medoc, Dokters van de Wereld

PDF van dit artikel

Naar rubriek Mens en rechten

Referenties
1. Kamerstukken 2008/09, 31249 G
2. www.doktersvandewereld.org, www.lampion.info


Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd