Ga naar dashboard
U bent nu hier:

Rusland in de jaren vijftig

Publicatie Nr. 09 - 04 maart 2010
Jaargang 2010
Rubriek Praktijkperikel
Pagina's 402

Ons gezondheidszorgsysteem roept bij mij regelmatig het beeld op dat past bij het beeld dat ik me uit de overlevering heb gevormd van Rusland in de jaren vijftig: het systeem staat voorop en de belangrijkste inspanning is om het syteem te laten functioneren. De patiënt staat niet centraal en het gaat ook niet per se om de patiënt.

In de praktijk komt een 46-jarige vrouw met haar 9-jarige zoon en 2-jarig dochtertje, vergezeld door een ambulant begeleider van een mij onbekende stichting, die zich bekendmaakt als orthopedagogisch behandelcentrum, zoals uit het briefhoofd blijkt.

De begeleider toont mij het verslag van het psychologisch onderzoek van de jongen, met daarin het dringende verzoek aan de huisarts om Ritalin voor te schrijven in verband met ernstige gedragsproblemen, die tijdens het consult ook wel opvallen. Ik leg uit dat huisartsen in het algemeen geen methylfenidaat voorschrijven en dat daarvoor een verwijzing naar een kinderpsychiater noodzakelijk is.

Omdat mij tijdens het consult de urgentie wel duidelijk wordt, stel ik voor dat ik een afspraak voor ze maak. Ik bel met de regionale ambulante ggz, volgens het nummer dat op het verwijsformulier staat. De telefoniste meldt dat ik het verkeerde telefoonnummer heb en geeft mij een ander nummer door, dat op het verwijsformulier niet voorkomt.

Aan deze lijn komt opnieuw een telefoniste, die mij slechts na enig aandringen doorverbindt met een kinderpsychiater, want aanmeldingen gaan eigenlijk altijd schriftelijk. Als ik uitleg dat ik niet wil aanmelden, maar overleggen, krijg ik gelukkig snel een kinderpsychiater aan de lijn. Deze vertelt dat hij weliswaar de stichting kent die dit verzoek doet, maar dat deze stichting zelf psychiaters in dienst heeft en dat er werkafspraken zijn gemaakt. En dat ik dus de psychiater van deze stichting moet bellen.

Met gebarentaal maakt de ambulant begeleider mij duidelijk dat de wachttijd van de stichting minstens zes maanden is voor een kinderpsychiater. Als ik dat inbreng in het gesprek zegt de psychiater dat ik, als ik als huisarts de urgentie bespreek, een spoedafspraak zal kunnen krijgen, want zo is de werkafspraak.

Ik bel de stichting. Ja, er is een psychiater in dienst. Die ziet echter alleen cliënten uit de hoofdregio van de vestiging. En daar woont deze jongen niet. Op mijn aandringen en op het argument dat er toch ook diagnostiek is verricht en het alleen om een medicatiebegeleidingverzoek gaat, zegt de secretaresse dat de psychiater slechts één dag per week werkt, alleen op vrijdag en de komende vrijdag niet door omstandigheden en de volgende twee vrijdagen niet in verband met vakantie.

Waarna ik me weer meld bij de eerste kinderpsychiater. Een concrete afspraak maken lukte niet, maar die illusie had ik ook niet meer. Een aanmeldfax met vermelding ‘verkort intaketraject’ verstuurd.

Deze week wordt de jongen vast wel opgeroepen, daar heb ik wel vertrouwen in. Ik hoop dat het diagnostisch proces niet wordt herhaald, maar dat voor deze jongen alleen de medicatie wordt geregeld en dat het systeem dan toch blijft draaien!

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tijdschriftarchief | Nieuwsbrief

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd