Uitkijken naar de dood
| Publicatie | Nr. 09 - 04 maart 2010 |
|---|---|
| Jaargang | 2010 |
| Rubriek | Hoofdredactioneel |
| Auteur | Ben Crul |
| Pagina's | 371 |
Sommige zaken wil je als arts helemaal niet op je bordje. Te veel rompslomp, te hoge emotionele belasting, daar ga ik niet over. Het bordje is al vol genoeg, zeker naarmate het (tot op de dag van vandaag!) tanende gezag van de kerk de spoeling van vertrouwenspersonen dunner maakt.
Maar wat moet je als huisarts met een bejaarde die écht helemaal klaar is met het leven? Die de dagen telt en je meewarig aankijkt als je met het zoveelste toekomstgerichte voorstel aankomt. Vrijwilliger op bezoek, bingo, andere pillen? ‘Laat maar dokter.’ Ze kijken reikhalzend uit naar het einde, willen dat ze ‘gehaald’ worden en zouden dat dolgraag willen bespoedigen.
Ik ken ze. Ik ken ook de – doorgaans hoger opgeleide – mensen (collega’s!) die al weten hoe ze dat moeten aanpakken. Een tweedeling, maar niet een rechtvaardige. Er wordt al jaren over gepraat, maar zelden met degenen om wie het gaat. Ook in dit nummer van MC (blz. 388 Nog niet klaar met voltooid levenen 394 Uit vrije wil).
Nog zo’n dilemma dat zich vooral in onze ziekenhuizen afspeelt. Bizar genoeg gaat het ook om mensen die reikhalzend uitkijken naar de dood, maar dan wel die van een ander. ‘Als het overlijden dan toch onvermijdelijk is, red dan in ieder geval met jouw orgaan mijn leven’ is hun noodkreet. En als het zich dan eindelijk voordoet en nabestaanden steken er geen stokje voor, graag een orgaan in zo goed mogelijke conditie.
Daarom verderop in dit nummer een heel controversieel voorstel: waarom geen orgaanuitname bij een patiënt die dood verklaard is voorafgaand aan het uitzetten van al die apparaten op de ic (blz. 407 Nierdonatie kan eerder)? De ene diepe emotie naast de andere, dat klopt. Verschillende belangen, beïnvloed door hoop en wanhoop. Het mag allemaal meewegen, maar dan ook echt allemaal.
Soms krijg je als arts de verantwoordelijkheid toegeschoven, omdat je de middelen en de deskundigheid hebt. Maar levensvraagstukken zoals ‘voltooid leven’ zijn in principe geen medische kwesties. Veel vaker heb je wél de verantwoordelijkheid, maar krijg je de middelen er niet bij om die verantwoordelijkheid waar te maken.
‘Breek mij de bek niet open’, hoor ik u zeggen. Er kúnnen bijvoorbeeld meer organen worden getransplanteerd. Artsen moeten daarom blijven meedoen aan het maatschappelijk debat, ook over zaken die niet strikt tot het medisch domein behoren. Uw betrokkenheid is namelijk onweerlegbaar. Geen ontkomen aan, tenzij u doof en blind bent.
Ben Crul
Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?
Best gewaardeerde docs
De Echte Coassistent
16-03-2011 |
De televisiereeks De Echte Coassistent volgt zes studenten geneeskunde tijdens hun coschappen in het Deventer Ziekenhuis. »»
Reacties: Plaats een reactie
Doc: Retourtje hiernamaals
15-03-2012 |
Retourtje hiernamaals is een documentaire over de veranderingen die mensen ondergaan nadat ze een bijna-dood- ervaring (BDE) hebben gehad. »»
Reacties: Plaats een reactie
Best gewaardeerde films
Film: Intouchables - Olivier Nakache, Eric Toledano
24-04-2012 |
Subliem acteerwerk in Intouchables, een op feiten gebaseerde film die bijna twintig miljoen Fransen naar de bioscoop trok. »»
Reacties: 2 reacties
Film: De goede dood - Wannie de Wijn
22-02-2012 |
‘Ik heb niks te maken met de dood. De dood is van jullie. Het sterven is van mij.’
Het klinkt hard, maar het komt er wel op neer voor de familie en vrienden van de ongeneeslijk zieke Bernhard, die besloten heeft om te sterven. »»
Reacties: Plaats een reactie
