U bent nu hier:

Mijn vader

Publicatie Nr. 10 - 07 maart 2013
Jaargang 2013
Rubriek Praktijkperikel
Pagina's 565

Op bezoek bij mijn ouders op leeftijd in het oosten des lands. Mijn vader is wat stilletjes, en na een uur begint hij regelmatig over zijn linkerborsthelft te strijken. Op mijn vraag wat er is, antwoordt hij: ‘Niks.’ Na nog een tijdje klemt hij zijn rechterarm onder zijn linkeroksel en kijkt steeds pijnlijker. ‘Niks’ wordt nu ‘maagpijn’. Bij mij gaan bellen rinkelen: hij is bekend met hypertensie en coronairspasmen; een myocardinfarct komt frequent voor in zijn familie. Ik ben er niet gerust op, maar mijn hoofd wil ook niet aan de mogelijkheid van een infarct. Maagtabletten helpen niet en dan bel ik een ambulance, aangevuld met de mededeling dat ik psychiater ben in een academisch ziekenhuis. Voor mijn gevoel heb ik dan goed aangegeven dat ik als medisch specialist verstand van zaken heb.

De ambulance is er snel, en twee verpleegkundigen proberen een ecg te maken bij mijn vader, die in zijn stoel zit. Dat lukt niet goed en bovendien vinden ze hem er slecht uitzien: ze willen hem alvast op de brancard hebben. Daar kunnen ze beter een ecg maken en ligt hij in ieder geval klaar voor transport mocht het verder misgaan. Mijn vader, nog van de vorige generatie, zegt dat hij zich zo bezwaard voelt dat hij de beide heren op een zaterdagavond zo moet lastig vallen. ‘Ach’, zegt een van hen luchtig en op een toon alsof hij deze verontschuldiging vaker moet pareren, ‘daar zijn we voor hoor. Bovendien, u kunt maar beter ons hebben dan een psychiater!’ Waarop mijn vader met trillende hand naar mij wijst, en zegt: ‘Daar staat er één.’

Het werd even heel stil, toen kreeg ik het ecg onder m’n neus en werd me gevraagd of ik het ook goed vond dat ze mijn vader meenamen naar het ziekenhuis. Ik zag in een flits alleen maar ST-elevaties, ja natuurlijk was dat goed.

Ik heb hier twee dingen van geleerd. Eén: behandel nooit je geliefden, want je wilt niet zien wat er echt aan de hand is, waardoor je te laat of niet adequaat handelt. Twee: psychiaters zijn dokters, dat weten ook ambulanceverpleegkundigen…


Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Columns | ReactiesOpinieartikelen | Praktijkperikelen | De Kwestie

Reacties op praktijkperikelen

    Handig, die basis-ggz

    Reactie: 'Wederom een greep uit de “doolhoven” van de GGZ. Wederom een verbazingwekkend en merkwaardig relaas ...'     


    Wacht maar op uw U2-beurt

    Reactie: 'In 1949 introduceerde de Engelse vliegtuigbouwer de Havilland een nouveauté: het eerste straalaanged...'     


    ODDI

    Reactie: 'Het lijkt een beetje op de behandeling van het leven... Met fysiotherapie wordt je ook oud... Toch i...'  »»
    Reacties: 10 reacties


Artsen over kunst

    Geneeskunst vanuit het hart

    Geneeskunst vanuit het hart ‘What the heart thinks, the mouth speaks.’ Om echt te voelen wat je eigen hart denkt, is in het leven vaak een onaangekondigde trek aan de haren nodig om met je neus op de dagelijkse feiten te worden gedrukt. Patch Adams (Robin Williams). »»


MEER LEZERSVERHALEN

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd