U bent nu hier:

Olympische dokters

Meer dan negentig Nederlandse artsen en geneeskundestudenten hebben sinds 1900 deelgenomen aan de Olympische Spelen. Lees Meer

Nieuwste column

    Meevoelend

    Meevoelend  |  Het verpleeghuis betekent niet altijd kommer en kwel, maar de coassistent die deze week meeloopt hoort mij wel erg vaak zeggen: ‘zielig hè’ of ‘triest eigenlijk’ of ‘beetje hopeloos dit’ en aan het eind van de dag is ze zo overvoerd met ellende dat ze zich hardop afvraagt hoe ik het volhoud. »»
    Reacties: 1 reactie


Tuchtzaak

    Het gevaar van het eigen gelijk

     |  Dit item is beschikbaar als u bent ingelogd.
    Inloggen
     | Een uroloog wantrouwt de uitslag van pathologisch onderzoek bij een prostaatkankerpatiënt. Hij vraagt geen revisie aan, maar houdt vast aan zijn eigen diagnose. Waardoor de dood als een volslagen verrassing komt voor de patiënt en zijn vrouw.    


Webshop

                                               

Ga naar de shop »»

Retrograad: zorg voor de allochtone patient


Onlangs verscheen een nieuwsbericht over een huisarts die een vrouw met boerka weigerde in zijn spreekkamer. De vrouw diende een klacht in bij de Commissie Gelijke Behandeling, maar volgens KNMG-directeur Paul Rijksen mag een huisarts vragen de boerka uit te doen, omwille van de communicatie.


De discussie over patiëntenzorg aan allochtone Nederlanders is al even aan de gang. In 1977 organiseerde de KNMG samen met het Koninklijk Instituut voor de Tropen een symposium met als thema Gastarbeider en Gezondheid.

‘Indien de arts en zijn Turkse of Marokkaanse patiënt niet een gemeenschappelijke taal spreken, is deze hindernis onoverkomelijk. (…) Tussen de arts en de patiënt is ruimte voor een intermediair, een tolk die de benodigde informatie helpt uitwisselen. Hoewel ook andere oplossingen zijn geprobeerd, heb ik uiteindelijk gekozen voor de tolkenhulp als landelijke voorziening.’

Een fragment uit de toespraak waarmee Jo Hendriks, toenmalig secretaris van Volksgezondheid en Milieuhygiëne, het symposium opende.

Andere onderwerpen die aan bod kwamen op het symposium en in de gelijknamige special van Medisch Contact waren onder andere ziekengedrag in Noord-Afrika, stress bij Marokkaanse arbeiders in Nederland, en een spreekuur voor Turkse vrouwen.

Over cultuur en taal werd in die tijd veel gesproken, geloof werd echter niet genoemd.

In de periode na 1977 werd duidelijk dat de gastarbeiders en hun gezinnen niet meer zouden terugkeren naar hun land van oorsprong. Medisch Contact deed in 1987 verslag van een onderzoek naar de ‘maatschappelijke en culturele factoren in de communicatie tussen arts en patiënt’. Na een analyse van de literatuur stelden de auteurs – Roger Naudin, Luuk Stegman en Han Bonarius – aanbevelingen op (vanaf pagina 1017).

‘De hulpverlener behoort daarbij te beseffen dat sommige gedragingen van migranten, bijvoorbeeld een theatrale presentatie van klachten, het gevolg zijn van communicatieproblemen door de grote verschillen in taal en cultuur.’

Vervolgens stelden de auteurs een communicatiemodel op en testten dit (vanaf pagina 1053).

‘Conclusie van de onderzoekers: aan categorale voorzieningen voor allochtone patiënten bestaat geen behoefte, aan persoonlijke vaardigheid en bereidwilligheid tot open communicatie bij behandelend artsen wel.’

De laatste jaren is de discussie wat verschoven: gaan wij in op de soms ongewone verzoeken van allochtone patiënten of moeten ze het doen met dezelfde mogelijkheden als alle anderen?

In 2007 weigerde een moslima in partu haar mannelijke arts.

Video van NOS-verslag:



Hoofdredacteur Ben Crul schreef een kort betoog, Nederlandse artsen moesten ‘massaal wakker worden en vlug één lijn trekken voordat het te laat is. Stop met het toelaten van de discriminatie en seksuele insinuatie op uw professionele gedrag.’ .

De KNMG reageerde met een standpunt waarin ook het belang op vrije artsenkeuze benadrukt werd. Enkele maanden later verscheen de KNMG-richtlijn Vrije artsenkeuze.

‘Een arts/instelling wordt geadviseerd alleen aan het verzoek voor een zorgverlener met een bepaalde sekse te voldoen als de patiënt dit tijdig (bij het maken van een afspraak) aangeeft. De enige voorkeur waar rekening mee gehouden kan worden is sekse.’

Deze richtlijn is nog steeds geldend.

Lees ook:




Auteur: Eva Poelman

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd