Met een snoekduik
| Publicatie | Nr. 43 - 04 november 2010 |
|---|---|
| Jaargang | 2010 |
| Rubriek | Lezersbijdragen |
| Auteur | Bionda Heeringa |
| Pagina's | 2356 |
beeld: Thinkstock
Samen met timmerman Rik was ik op het zalige idee gekomen om een nieuwere, betere baarkruk te ontwerpen voor nog meer zit- en perscomfort. We hadden een prototype in elkaar geknutseld van een oude broodsnijplank en vier Ikea-poten. Oerdegelijk en zwaar. Het zag er best kek uit. Het zat ook lekker. Een lieve mult was bereid de kruk te testen onder toeziend oog van Rik.
Omstreeks middernacht belde deze Ellie met weeën om de vijf minuten. Rik en ik togen met verloskoffer, zuurstof en baarkruk naar haar woning, vierhoog. Zoals dat vaak gaat als je ergens in vol ornaat aankomt: het was nog niet zover. Ze had krap twee centimeter ontsluiting. We dronken een kopje thee, bekeken de indrukwekkende collectie blaasinstrumenten van Wim en Ellie en vertrokken weer.
Twee uur later werd ik weer gebeld door een zwaar hijgende Ellie. Wim nam de telefoon van haar over en zei dat ik snel moest komen. Dit klonk serieus.
Bij Ellies flat sprongen we met alle spullen de auto uit en renden naar de lift, waar natuurlijk net een oudere vrouw in wilde stappen. Ik nam een tijgersprong en landde tussen haar en de knopjes van de lift.
‘Níet op de knopjes drukken!’, brulde ik. De vrouw schrok zich wezenloos. ‘We moeten naar een bevalling’, legde ik uit. ‘Er is haast bij.’ Ze zei niets terug, maar bleef me een beetje angstig aankijken.
We renden door de openstaande voordeur naar binnen, ik intussen handschoenen en instrumenten uit mijn verlostas plukkend. Ellie had drie centimeter.
Een uur later belde Wim weer. Op ons gemakje reden we er naar toe. Wel nam ik alle spullen mee. Je weet maar nooit. Ellies deur stond weer open. Wim kwam al op de gang naar ons toe rennen. ‘Ik zie iets, ik zie iets’, riep hij. Toen ik mijn hoofd om de deur stak, zag ik ook iets. Ellie hing half ontbloot aan de vensterbank. Tussen haar benen schoof iets naar beneden. Ik liet alles uit mijn handen vallen, zette af en landde met een snoekduik half op mijn knieën, nog net op tijd om baby Thomas letterlijk op te vangen. Vruchtwater en bloed liepen de mouwen van mijn jas binnen. Als kroon op dit werk loosde Thomas nog even feestelijk wat meconium over mijn bovenbenen. Timmerman Rik had dit geheel bewegingloos aanschouwd vanaf de deurpost.
Eind goed, al goed. Thomas en Ellie maken het goed, de blauwe plekken op mijn knieën zijn al weer weggetrokken, de uiteindelijke kruk is mooi geworden en bevalt prima bij de gebruiksters. Alleen wilde Rik niet meer mee naar een andere bevalling.
Bionda Heeringa, verloskundige
Lezersbijdragen Bijzondere bevalling
Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?
Laatste reacties:
Twijfelen aan diagnose is goed
Reactie 18-06-2013: 'Interessant en belangrijk artikel. Victor Lamme, arts en hersenonderzoeker heeft mij recent nog wee...'
Zelfeuthanasie bij beginnende dementie
Reactie 18-06-2013: 'Dank voor u heldere bijdrage aan de discussie over het ethisch dilemma bij dementerenden. Alleen bes...'
Net op de wereld maar zonder perspectief
Reactie 18-06-2013:
'Met instemming las ik genoemd artikel, waarin de hoofdpunten van de al 40 jaar durende worsteling va...'
»»
Reacties: 1 reactie
