U bent nu hier:

Olympische dokters

Meer dan negentig Nederlandse artsen en geneeskundestudenten hebben sinds 1900 deelgenomen aan de Olympische Spelen. Lees Meer

Nieuwste column

    Meevoelend

    Meevoelend  |  Het verpleeghuis betekent niet altijd kommer en kwel, maar de coassistent die deze week meeloopt hoort mij wel erg vaak zeggen: ‘zielig hè’ of ‘triest eigenlijk’ of ‘beetje hopeloos dit’ en aan het eind van de dag is ze zo overvoerd met ellende dat ze zich hardop afvraagt hoe ik het volhoud. »»
    Reacties: 1 reactie


Tuchtzaak

    Het gevaar van het eigen gelijk

     |  Dit item is beschikbaar als u bent ingelogd.
    Inloggen
     | Een uroloog wantrouwt de uitslag van pathologisch onderzoek bij een prostaatkankerpatiënt. Hij vraagt geen revisie aan, maar houdt vast aan zijn eigen diagnose. Waardoor de dood als een volslagen verrassing komt voor de patiënt en zijn vrouw.    


Webshop

                                               

Ga naar de shop »»

Slikken maar

De Beeldredactie, Vincent van den Hoogen De Beeldredactie, Vincent van den Hoogen

Marianne Brackel is jeugdarts. In maart 2008 werd bij haar de ziekte van Wegener geconstateerd.


Lees ook:

MC-columniste wint prijs




  • ‘Natuurlijk hoef je niet depressief te worden, maar je mag toch wel verdrietig zijn?’
  • ‘Het is zoals het is’, zegt Bert en ons gesprek valt stil. We zitten aan de lunch in de dagopvang van het revalidatiecentrum. Onze gedachten dwalen af naar het moment waarop ons leven zo onverwacht een andere wending nam.
  • We hebben lang gedubd of we nu wél of niet zouden gaan. Nu we er zijn, vind ik het spannend en voel ik me onwennig in mijn nieuwe rol. We zijn in het congrescentrum de Reehorst in Ede. Ik ben hier eerder geweest voor congressen en symposia. Als dokter. Nu ben ik er als patiënt.
  • ‘Dat meent ze niet’, denk ik. ‘Of begrijp ik haar verkeerd?’ Ik bespreek met de revalidatiearts wat ik aan mijn belabberde conditie kan doen.
  • Het is drie uur ’s nachts en ik lig al weer een uur te als-dannen. Dat is niet slim, het is niet effectief en het enige wat ik ermee bereik, is dat ik morgen doodmoe zal opstaan. Als ik zou weten hoe ik hier mee kan stoppen, dan zou ik dat meteen doen.
  • Comfortabel zit ik in de stoel van de ziekenhuiskapper. In een zijkamertje staan voor een spiegel paspophoofden met pruiken en hoofddoekjes.
  • Als ik van de high care naar de verpleegafdeling verhuis, is het andere bed op mijn nieuwe kamer leeg. Mijn buurvrouw blijkt naar de dialyse te zijn. Uren later maak ik kennis met haar.
  • Langzaam dringt het tot me door dat ik niet kan slikken. Wat ik ook probeer, het lukt me niet de juiste beweging te maken, daar ergens in mijn keel.
  • De prachtigste kleuren rollen als een dolle in mijn ogen. Het lijkt wel een caleidoscoop uit mijn kinderjaren. Fantastisch is het, maar vermoeiend.
  • Waarom ben ik niet volledig in paniek, vraag ik me af. Ik kan me immers niet bewegen, alleen mijn hoofd kan ik op het kussen iets heen en weer rollen.
  • Er zijn zeker acht specialisten, arts-assistenten en co’s in de bronchoscopiekamer. Geen goed teken, vind ik, hier wordt iets interessants verwacht.
  • Daar sta ik dan. Terug op de ic waar ik maanden geleden ruim een week lag. Niets weet ik er meer van, bijna niets.

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd