U bent nu hier:

Olympische dokters

Meer dan negentig Nederlandse artsen en geneeskundestudenten hebben sinds 1900 deelgenomen aan de Olympische Spelen. Lees Meer

Nieuwste column

    Meevoelend

    Meevoelend  |  Het verpleeghuis betekent niet altijd kommer en kwel, maar de coassistent die deze week meeloopt hoort mij wel erg vaak zeggen: ‘zielig hè’ of ‘triest eigenlijk’ of ‘beetje hopeloos dit’ en aan het eind van de dag is ze zo overvoerd met ellende dat ze zich hardop afvraagt hoe ik het volhoud. »»
    Reacties: 1 reactie


Tuchtzaak

    Het gevaar van het eigen gelijk

     |  Dit item is beschikbaar als u bent ingelogd.
    Inloggen
     | Een uroloog wantrouwt de uitslag van pathologisch onderzoek bij een prostaatkankerpatiënt. Hij vraagt geen revisie aan, maar houdt vast aan zijn eigen diagnose. Waardoor de dood als een volslagen verrassing komt voor de patiënt en zijn vrouw.    


Webshop

                                               

Ga naar de shop »»

Recht op euthanasie?

Publicatie Nr. 50 - 13 december 2011
Jaargang 2011
Rubriek Brieven
Auteur drs. Eric van Wijlick
Pagina's 3122

Het einde van het leven is, zoals Van Straaten betoogt, niet altijd maakbaar (MC 48/2011: 2994). Soms is de euthanasiewens van de patiënt niet te verenigen met het geweten van de arts. De arts hoeft immers het euthanasieverzoek niet in te willigen. Wel moet iedere arts serieus ingaan op een euthanasieverzoek. De uitkomst daarvan kan zijn dat de arts, zoals Van Straaten terecht stelt, tijdig – dus ruim voor het ziekbed – aan de patiënt kenbaar maakt dat hij niet bereid is euthanasie uit te voeren. Het is van groot belang dat arts en patiënt over het overlijden praten voordat er klachten ontstaan. Zo kunnen de mogelijkheden en de onmogelijkheden wederwijds worden verkend en kunnen grenzen worden bepaald. De KNMG heeft hiertoe de handreiking Tijdig praten over het overlijden opgesteld.

Er is geen juridische verwijsplicht, maar het behoort wel tot de professionele verantwoordelijkheid tijdig te verwijzen of over te dragen aan een collega. Zou het niet voor patiënten, maar ook voor artsen zo moeten zijn dat er binnen grotere samenwerkingsverbanden afspraken worden gemaakt? Binnen zo’n gezamenlijk gedragen verantwoordelijkheid worden niet telkens dezelfde artsen belast, hoeven bezwaarde artsen
zich niet bezwaard te voelen om een collega te vragen en wordt voorkomen dat patiënten zelf moeten gaan shoppen. Bij zulke afspraken kan sprake zijn van compenserende
activiteiten door bezwaarde artsen. Dit is overigens geen uitwerking van enig recht op euthanasie, maar misschien wel een manier om willekeur te verminderen en in voorkomende gevallen, zoals de auteur schrijft, ‘het ultieme resultaat van een bijzonder gegroeide samenwerking tussen de zieke en de dokter’. Dat kan alleen als de arts de grenzen van de wet en zijn eigen handelen kent, en daar tijdig en helder over spreekt met de patiënt.

drs. Eric van Wijlick, beleidsadviseur KNMG, Utrecht

Ziet u geen reactieformulier? Reacties. (1)

"De heer van Wijlick herhaalt zichzelf in zijn reactie. Het lijkt me tijd dat de KNMG de mooie theorie nu eens loslaat en luistert naar het veld. Verwijzen klinkt mooi maar is praktisch niet uitvoerbaar. Wek hiermee dus geen valse verwachtingen. Het idee dat een ``verwijzer`` een compenserende activiteit moet doen is ook absurdistisch. Daarnaast impliceert deze compensatie dat er wel een euthanasieplicht bestaat. "

B.E. Boon, huisarts, Heelsum - 20-12-2011 14:32

Brieven | Columns | Gezien | Praktijkperikel | Scoop

Volg Medisch Contact op Twitter

Best gewaardeerde docs

Meer documentaires »»

Best gewaardeerde films

Meer films »»

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd