Vernederlandsen van het eilandmodel
| Publicatie | Nr. 23 - 04 juni 2008 |
|---|---|
| Jaargang | 2008 |
| Rubriek | Over de grens |
| Auteur | dr. M. van den Heuvel-Olaroiu |
| Pagina's | 994 |
Op werkbezoek op Bonaire bezocht ik de verpleeghuisafdeling van het ziekenhuis. De splinternieuwe afdeling, die is opgesplitst in drie vleugels met een grote gemeenschappelijke hal, biedt plaats aan zo’n 80 mensen.
Maar de snelle vergrijzing van het eiland (mede door het vertrek van goedopgeleide jongeren) roept nu al de vraag op of dat voldoende zal zijn. Ik kreeg een rondleiding van een trotse verpleegster in een hagelwit uniform. Zij had veel stages in Nederland gelopen.
Ik zag ruime kamers met goede faciliteiten en een natuurlijk ventilatiesysteem - gelukkig geen airco - met open ramen en een hoog, spits dak. De opnamecriteria voor de verpleeghuisafdeling zijn een combinatie van leeftijd, de mate van afhankelijkheid en sociale omstandigheden. Ongeveer de helft heeft psychogeriatrische problemen, de andere helft kampt met somatische klachten.
De bewoners/patiënten zitten allemaal in de grote gemeenschappelijke woonkamer die in verbinding staat met een open keuken. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen somatiek en psychogeriatrie. Er zijn geen gesloten deuren en mensen kunnen gemakkelijk naar buiten lopen en gaan zitten waar ze willen.
Met mijn Nederlandse achtergrond, vroeg ik of dat wel verstandig was. Sommige bewoners zouden mogelijk gaan zwerven, andere afdelingen van het ziekenhuis bezoeken of weglopen, opperde ik. ‘Ze letten goed op elkaar’, luidde het antwoord. De somatische patiënten houden de anderen in de gaten en trekken meteen aan de bel als er iemand wegloopt. Maar dat gebeurde maar zelden.
De verpleegkundige vertelt dat de bewoners elkaar steunen en elkaar graag helpen. De bewoners voelen zich verantwoordelijk voor elkaar. En ze doen veel samen: eten, drinken, in de huiskamer zitten en deelnemen aan activiteiten. Er wordt gebreid, een kaartje gelegd en domino gespeeld.
Wat een verschil met Nederland, denk ik. In Nederland zijn we constant druk met clusteren van patiënten (soort bij soort; ernstig bij ernstig, ziektebeeld bij ziektebeeld), met het afsluiten van afdelingen en plannen van kleinschaligheid. We geven miljoenen uit aan innovatieve projecten, het inrichten van speciale afdelingen, versterking van de zelfredzaamheid en autonomie, bewaking van privacy et cetera.
Vanaf volgend jaar wordt Bonaire een gemeente van Nederland. De Wet maatschappelijke ondersteuning (WMO) moet worden ingevoerd, de indicatiestelling wordt vernederlandst. Ja, wij weten wat goed is voor oudere mensen en hoe het hoort. Het unieke ‘eilandmodel’ zal snel worden vervangen door het ‘continentale model’. Samenleven wordt ook op Bonaire apart leven.
dr. M. van den Heuvel-Olaroiu, verpleeghuisarts
Beeld: NPL, HH
Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?
04-05 | | Museum Jan van der Togt
Tentoonstelling: Under Construction - Joop Rubens en Refat Karim
Op de tentoonstelling Under Construction in het Museum Jan van der Togt staat de huid centraal. »»
17-04 | | Museum Boerhaave
Het gewichtige lichaam - Boerhaave museum
Een tentoonstelling over de omgang van de mens met zijn uiterlijk. »»
17-04 | | Het Dolhuys - Haarlem
Tentoonstelling: Verborgen schoonheid uit Japan - Het Dolhuys
Nieuwste column
Meevoelend
23-05-2012 |
Het verpleeghuis betekent niet altijd kommer en kwel, maar de coassistent die deze week meeloopt hoort mij wel erg vaak zeggen: ‘zielig hè’ of ‘triest eigenlijk’ of ‘beetje hopeloos dit’ en aan het eind van de dag is ze zo overvoerd met ellende dat ze zich hardop afvraagt hoe ik het volhoud. »»
Reacties: 1 reactie
Canon geneeskunde
Ook de geneeskunde kan niet zonder.
