Twee glazen wodka per maand?

Coassistent in Mongolië

Hoe anders Mongolië ook moge zijn, een huisartsensysteem is er wel. In de praktijk waar ik werk als coassistent, komen vooral veel zwangere vrouwen en moeders met zieke kinderen, die tegen de grieperigheid gelukkig geen antibiotica krijgen, maar vitamines en calcium.

Alle andere patiënten die de praktijk bezoeken, moeten eerst hun gutlaa tailnuu – schoenen uitdoen – vanwege de metingen voor mijn onderzoek naar de cardiovasculaire risicofactoren onder de Mongoolse bevolking. Gewillig laten ze zich helemaal doormeten, van lengte, gewicht en bloeddruk tot bloedsuiker en cholesterol. Over de anamnestische eerlijkheid heb ik echter mijn twijfels. Slechts een enkeling geeft toe te roken en ook het alcoholgebruik verzwijgt men liever, of het wordt afgedaan met ‘twee glazen wodka per maand’. En dat terwijl ze vaak door een rookwalm worden omgeven en soms beschonken van de weegschaal tuimelen. Hier steekt bijna iedereen op straat een sigaret op en ligt het vol met lege flessen.

Het onderzoek blijkt ook enig direct nut te hebben: ik heb in enkele dagen al verscheidene hypertensiepatiënten opgespoord en zelfs wat diabeten gevangen. Verder komen er steeds meer patiënten vragen om advies over een gezond gewicht, bloeddruk en bloedsuiker. En hoewel mijn Mongools nog niet veel voorstelt, hoor ik wel dat in de wachtkamer continu het woord sahriin –suiker – valt.

Ook in Mongolië lopen huisartsen visite. Samen met de arts en een verpleegkundige trek ik mee de krottenwijken in om de ziekste patiënten te bezoeken. Het is dé manier om de hermetisch afgesloten en bewaakte erfjes te betreden en het leven in de krotten – behaaglijk warm gestookt en uitgerust met tv – te kunnen aanschouwen, en daarmee de bittere armoede die schuilgaat achter de goed geklede patiënten met mobieltjes die de praktijk bezoeken.
Ik aanschouw de kruidenzakjes die nog de enige therapieoptie zijn voor een man met hersenmetastasen bij prostaatkanker, test de visus bij oude glaucoompatiënten en bewonder na een kraambezoek de kunst van het babybakeren tegen de Mongoolse kou.

Vaak moeten we blijven eten. Tijdens het meten van de bloeddruk worden de poods – vette vleesballen – en brokken aarol – geharde melk – klaargezet en gaat een stuk schapenvlees rond, zodat iedereen eraf kan klieven naar behoefte. En na een aantal bezoeken wordt me duidelijk waarom de verpleger mee is: zijn bijdrage bestaat uit het hondvrij maken van het erf, zodat wij zonder kleerscheuren de huisjes kunnen bereiken.

Ondertussen verbaas ik me over de patiëntenzorg hier. Zo wordt een zwangere door minstens acht specialisten gecontroleerd – van gynaecoloog tot tand- en oogarts. En bij een op haar hoofd gevallen dame wordt bloed uit de arm afgenomen, gemixt met penicillinepoeder en dan teruggespoten in een heupvat. ‘Mongolian treatment’, zegt dokter Algaa trots als hij mijn verbaasde blik ziet.
Coassistent in Mongolië

Saskia van Vugt,
inmiddels huisarts in opleiding

Correspondentieadres: redactie@medischcontact.nl

PDF van dit artikel

---

Over de Grens

Had u ook een verbijsterende, opmerkelijke of saillante ervaring met de gezondheidszorg in het buitenland, mail uw verhaal dan naar: redactie@medischcontact.nl.

---

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

 | Overzichtspagina Over de grens |

Nieuwste column

Meevoelend

23-05-2012 |  Het verpleeghuis betekent niet altijd kommer en kwel, maar de coassistent die deze week meeloopt hoort mij wel erg vaak zeggen: ‘zielig hè’ of ‘triest eigenlijk’ of ‘beetje hopeloos dit’ en aan het eind van de dag is ze zo overvoerd met ellende dat ze zich hardop afvraagt hoe ik het volhoud. »»
Reacties: 1 reactie

---

Canon geneeskunde

Ook de geneeskunde kan niet zonder.

Bekijk de canon van de geneeskunde in Nederland.

Toets

Zou u nog slagen voor uw artsexamen? Test uzelf!
Maak nu de voortgangstoets bij Medisch Contact.