Osaka, 17 maart: Beelden die bijblijven
| Publicatie | 17 maart 2011 |
|---|---|
| Rubriek | Over de grens |
| Auteur | Edmond Ruitenberg |
Een jongen wacht op kokend water om noodles te koken buiten een opvang in ShendaiANP Photo
Wat zo opvalt is het gedrag van de Japanners in de getroffen gebieden. In dit land kun je een openbare gelegenheid rustig je mobiele telefoon op tafel laten liggen als je naar het toilet gaat. Niemand zal ‘m pakken. Rijen bij kassa’s, in winkels, bij het openbaar vervoer zijn altijd heel rustig. Alleen vanuit stations kennen we de beelden van pushers die mensen er nog in de treinen moeten duwen, maar mogelijk wordt zelfs dat veroorzaakt doordat Japanners zelf nooit zullen dringen. Een geweldig verschil met bijvoorbeeld China.
De achtergebleven spullen in de rampgebieden hoeven nauwelijks beschermd te worden, want niemand haalt het in zijn hoofd om daar te gaan roven. Dat doe je niet.
Dit gedrag is het product van jarenlange misschien wel eeuwenlange opvoeding waarbij het algemeen en het groepsbelang voorop staat. Het individuele belang is secundair. Voorts is er een cultuur van beschaafdheid, geen aanstoot willen geven, niet willen provoceren; gecombineerd met een mengsel van door shintoïsme en boeddhisme beïnvloed gedrag met aanvaarding zonder fatalisme. De Japanner is niet gelovig geeft hij aan, maar 90 procent zegt shintoïsme te praktiseren; samenhangend met voorouderverering en allerlei rituelen in het dagelijks leven
Bij de beelden van de voedseluitdeling herken je dit ook; de verslaggever vertelt hoe niemand voordringt, hoe niemand voor een tweede keer komt. Dat komt níet doordat de mensen nog zo shellshocked zijn dat ze niet anders weten te reageren, maar doordat ze binnen hun cultuur zo zijn opgevoed, zo voelen en denken. Op een moment als dit waarop men diep lijdt en getraumatiseerd is, lijkt het een enorme steun.
Het zou interessant zijn om te onderzoeken in hoeverre de rouwreacties in deze samenleving anders verlopen dan rouwdeskundige Elisabeth Kübler-Ross ooit aangaf. Van boosheid is in ieder geval op de beelden weinig te zien.
Ik zag een beeld van een op de rug van een redder weggedragen vrouw, die enkele dagen geïsoleerd had gezeten en duidelijk verzwakt was. Nadat ze op een stoel neergelaten was, stond ze op om, op zijn Japans, haar hulpverlener met een buiging te bedanken. Dat is geen gestoord gedrag maar een ingeslepen cultuurpatroon zoals wij hem met een hand zouden bedanken. Dat zijn beelden die ook bijblijven bij al deze ellende.
Edmond Ruitenberg, arts np.
Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?
04-05 | | Museum Jan van der Togt
Tentoonstelling: Under Construction - Joop Rubens en Refat Karim
Op de tentoonstelling Under Construction in het Museum Jan van der Togt staat de huid centraal. »»
17-04 | | Museum Boerhaave
Het gewichtige lichaam - Boerhaave museum
Een tentoonstelling over de omgang van de mens met zijn uiterlijk. »»
17-04 | | Het Dolhuys - Haarlem
Tentoonstelling: Verborgen schoonheid uit Japan - Het Dolhuys
Nieuwste column
Meevoelend
23-05-2012 |
Het verpleeghuis betekent niet altijd kommer en kwel, maar de coassistent die deze week meeloopt hoort mij wel erg vaak zeggen: ‘zielig hè’ of ‘triest eigenlijk’ of ‘beetje hopeloos dit’ en aan het eind van de dag is ze zo overvoerd met ellende dat ze zich hardop afvraagt hoe ik het volhoud. »»
Reacties: 1 reactie
Canon geneeskunde
Ook de geneeskunde kan niet zonder.
