Het ravijn
| Publicatie | Nr. 28 - 13 juli 2012 |
|---|---|
| Jaargang | 2012 |
| Rubriek | Lezersbijdragen |
| Auteur | André van den Enden |
| Pagina's | 1703 |
Juli 2006, ik begon aan de Alpe d’Huez als slotklim van de Marmotte, een jaarlijkse beproeving van 174 kilometer door de Franse Alpen voor toerfietsers. Uitgedroogd en half versuft – het was meer dan 30 graden – zette ik mijn fiets echter al in de vierde bocht aan de kant om op adem te komen en plofte neer op een muurtje dat de weg van het begroeide ravijn scheidde. Enkele meters naast mij zat een wat oudere man voorovergebogen over zijn fiets uit te hijgen.
Toen ik weer op wilde stappen bleek de man verdwenen. Ik had niet gemerkt dat hij vertrokken was, waarschijnlijk door mijn eigen vermoeidheid. Wel lag zijn helm er nog, wat ik uiteraard vreemd vond. Ik keek nog eens om mij heen en wierp een blik naar achteren in het ravijn.
Daar lag, zo’n 10 meter onder mij, zijn racefiets tussen de struiken. Ik riep, maar kreeg geen antwoord. Op mijn gladde raceschoentjes daalde ik voorzichtig door het losse steenslag naar beneden. Bij de fiets ontwaarde ik enkele meters verderop, verscholen door het struikgewas, mijn onfortuinlijke buurman in bewusteloze toestand. Ik twijfelde over zijn pols en ademhaling, maar kon me ternauwernood staande houden op de steile helling, laat staan dat ik een reanimatie kon beginnen. Op mijn geroep voor hulp reageerden gelukkig enkele toeschouwers die zich ook voorzichtig een weg naar beneden baanden.
Ondertussen kwam de man gelukkig enigszins bij kennis en reageerde hij weliswaar traag maar normaal. Omdat het onmogelijk was om op eigen kracht op een normale manier naar boven te komen en we niet op verdere hulptroepen wilden wachten, maakten we een menselijke ketting waarlangs we moeizaam de patiënt en onszelf – plus fiets – omhoog sjorden.
Hij kon zich uiteraard niets herinneren, vermoedelijk is hij door uitputting met zijn fiets in zijn handen achterovergevallen en zo het ravijn in gedonderd. Nadat ik mij ervan verzekerd had dat hij met voldoende ondersteuning achterbleef en dat zijn fietsmaten hem kwamen ophalen, vervolgde ik mijn weg, maar geraakte nooit meer in een normaal tempo.
De emotie en inspanningen hadden toch hun tol geëist, ik moest bij elke bocht pauzeren en 1 kilometer onder de top stapte ik definitief af om mijn al gefinishte fietsmaten te bellen dat ik het opgaf. Gelukkig voor mij daalden ze af en hebben me de slotkilometer omhoog geduwd, zodat ik vlak voor sluitingstijd nog arriveerde.
Het jaar daarop, zonder reanimatie-incidenten, haalde ik goud.
André van den Enden, huisarts, Venlo-Blerick
Heeft u ook een opmerkelijk sportverhaal?
Stuur uw bijdrage naar redactie@medischcontact.nl.
Meer lezersbijdragen in Artsen en sport
Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?
Meer lezersbijdragen: Artsen en sport | Aarde, water, lucht en vuur | Baas en assistent |
za 13 oktober - zo 26 mei | | Museum Guislain
Tentoonstelling: Nerveuze vrouwen - Museum Guislain
Zijn vrouwen echt vaker geestesziek, of lopen ze alleen meer risico het etiket opgeplakt te krijgen? »»
wo 23 november - zo 26 mei | | -
Slaaf - Jack Wouterse
Jack Wouterse speelt de theatervoorstelling Slaaf, geschreven door Oscar van Woensel. »»
Lees- kijk- en uittips, cartoons, columns en andere interessante artikelen eenvoudig in je facebookoverzicht.
