Intieme foto’s

"Ik vind het ronduit schunnig van de verzekeraar ter beoordeling voor vergoeding, van artsen te vragen foto's te maken van deze aandoening en deze direkt of via de patient ter beschikking te stellen. Er zijn bij de verzekeraar toch mensen die arts zijn en zich adviseur mogen noemen om namens de verzekeraar zelf te kijken en uit te maken of dit wel of niet een aandoening is voor patient en vervolgens of ze willen betalen aan een eventuele ingreep? Krijgen we ook nog een een medisch fotodossier van de patient bij de verzekeraar? Moeilijk kan het toch niet zijn als je het eenvoudig en behoorlijk wilt houden."

H.H.J. Wegdam, chirurg n.p., EDE GLD - 09-10-2012 18:30

"Ik lees meerdere malen dat de zorgverzekeraar zou bepalen of iemand de beoogde ingreep mag ondergaan. Laten we het iets zorgvuldiger formuleren: Het gaat er alleen maar om of de verzekeraar het vergoedt. Want als iemand zelf bereid is te betalen en een dokter vindt die bereid is de ingreep te doen, dan mag er bij wijze van spreken op verzoek een extra oor aangenaaid worden.

Maar los hiervan: Ik denk dat er niets mis is met de vragen 1 t/m 3. Vraag 4 is niet specifiek genoeg, en de rest kan echt niet.

Ik merk nog op dat er geen specifieke vragen worden gesteld ter toetsing of er sprake is van de genoemde redenen van psycho-sociale aard. Terwijl dat m.i. de groep redenen is die het lastigst te objectiveren valt."

E. Wannee, sociaal geneeskundige, APELDOORN - 09-10-2012 16:47

"Met stijgende verbazing en met totaal ongeloof las ik in MC de praktijkperikel: intieme foto's. Als gynaecoloog voeren wij zeer spaarzaam labiumreducties uit via de op zorgvuldige gronden door de beroepsgroep opgestelde richtlijn Labiumreductie.
De vragen die de verzekeraar stelt aan de beroepsbeoefenaar overschrijden een fatsoensnorm en zijn zelfs onbehoorlijk. Sinds wanneer moet een chirurg elektronisch foto's verzenden aan een verzekeraar om een diagnose te bevestigen? Wie is hier nu de hiertoe opgeleide arts?
De macht van de verzekeraar is al bijzonder groot in Nederland doordat zij inmiddels vaak bepalen waar en door wie iemand geopereerd mag worden, maar nu wil de verzekeraar ook nog op de stoel van de arts gaan zitten om de juistheid van de indicatie te bepalen.

Hier worden twee grenzen overschreden:
De arts wordt gereduceerd tot een instrument die alleen een ingreep mag doen als de verzekeraar het goed vindt, op indicatie van een hiertoe niet opgeleide verzekeringsarts. Iedere chirurg moet nu opletten, u dient mogelijk vooraf rontgenfoto's van knie of heup of galstenen in te sturen: "schoenmaker blijf bij je leest".

Maar veel erger en als vrouwelijke gynaecoloog volstrekt oninvoelbaar: waarom moeten er foto's van zeer intieme lichaamsdelen doorgestuurd worden? Wat heeft een medisch adviseur aan dergelijke foto's als hij niet de patiente erbij ziet en noch de anamnese, noch het postuur van de vrouw kent. Moeten we volgend jaar ook een foto van de mammae erbij doen, zodat hij de verhouding beter kan bepalen?

Ik roep alle artsen op deze zeer onfatsoenlijke verzoeken van verzekeraars te boycotten. Indien de verzekeraar twijfelt aan de indicatiestelling dan kunnen zij richtlijnen afdwingen waar een specialist zich aan te houden heeft. Foto's horen alleen in een beveiligd EPD thuis.

Sylvia Dermout, gynaecoloog, Zaandam"

S.M. Dermout, gynaecoloog, ZAANDAM - 09-10-2012 12:39

"Voor de beoordeling vaneen aanvraag tot vergoeden van een ooglidcorrectie vragen ze geen foto's.Niet interessant genoeg?"

H.C. van Soest, radioloog np, NIEUWERKERK AD IJSSEL - 04-10-2012 12:16

"Dit is toch te belachelijk voor woorden! Sowieso mag het al aannemelijk zijn dat, wanneer een vrouw dergelijke procedures overweegt, zij zich hier enorm zelfbewust over zal voelen. Dit geldt trouwens niet alleen voor labiacorrecties, maar naar mijn mening ook bij mammareducties en correcties van (bijvoorbeeld) littekens (waarbij dit ook niet beperkt is tot vrouwen).
Ik vind het bizar dat de zorgverzekering dan kan (en blijkbaar mag!) beslissen of de patiënt deze ingreep mag ondergaan, in plaats van de arts, en nog veel erger dat zij dit op basis van (o.a.) foto's doen! Nog naast het feit van de psychische stress die voort kan (en waarschijnlijk zal) komen uit het idee dat een wildvreemde derde deze foto's onder ogen krijgt, vraag ik mij ten zeerste af wat hier überhaupt de toegevoegde waarde van is. Gaat deze derde geschoold zijn in het beoordelen van dergelijke foto's? En wat gebeurt er nadien eigenlijk met het materiaal? Als ik één ding heb geleerd is dat álles wat de digitale wereld in wordt gezonden, daar aanwezig blijft, zelfs al wordt de bron verwijderd.
Als patiënt zou ik dit als een enorme schending van mijn privacy zien, en als arts zou ik het idee hebben dat mijn professionaliteit en expertise in twijfel worden getrokken. Beiden zijn naar mijn mening een slechte zaak, en komen de (ware en ervaren) kwaliteit van de zorg bepaald niet ten goede."

P.M. Ghuijs, arts-onderzoeker, Amsterdam - 02-10-2012 10:03