Patiënt in het ongewisse en onnodig bang

Zaaknummer	RTC Den Haag 2009 H 033
Specialisme	Internist
Uitspraak	Waarschuwing
Klager	Patiënt
Relevantie volgens de inspectie	Volstrekt terecht heeft het tuchtcollege een maatregel opgelegd. Een arts behoort niet alleen een diagnose te stellen en voor de behandeling zorg te dragen. Hij dient de patiënt ook te begeleiden bij die diagnose en behandeling. Daar hoort dus ook bij dat je de patiënt behoorlijk op de hoogte stelt over de diagnose en behandeling, maar vooral ook vraagt of de patiënt dat begrepen heeft en er misschien nog vragen zijn. Door dat laatste na te laten kan de arts patiënten ernstig beschadigen. Daar is deze casus een goed voorbeeld van.
Feiten	Uit een standaard laboratoriumonderzoek blijkt dat klaagster een verhoogd aantal leukocyten heeft. Verweerder laat dezelfde dag nader bloedonderzoek verrichten. Aan het eind van de dag deelt hij klaagster telefonisch mee dat zij een bloedziekte heeft. Verweerder maakt een vervolgafspraak voor de volgende dag. Dan deelt hij klaagster mee dat zij chronisch lymfatische leukemie heeft. Tijdens het gesprek wordt onder meer besproken wat haar levensverwachting is. Het gesprek kan niet lang duren omdat de arts een bloedafname bij klaagster heeft geregeld en de koerier die het bloed weg zal brengen, spoedig zal vertrekken. Na de bloedafname wil klaagster het gesprek met de arts voortzetten, maar de arts blijkt niet meer aanwezig. Van de secretaresse ontvangt klaagster een kaartje met een afspraak bij een specialist drie weken later.
Overwegingen tuchtcollege	Het is klaagster tijdens het korte telefoongesprek niet duidelijk geworden dat sprake was van een in beginsel relatief onschuldige vorm van leukemie, namelijk chronisch lymfatische leukemie. Het spoedonderzoek de volgende dag, waartoe gezien de diagnose geen enkele noodzaak was op die dag, versterkte de indruk van klaagster dat er iets ergs aan de hand was. Bovendien was er daardoor geen tijd om tijdens de vervolgafspraak de ongerustheid van klaagster weg te nemen en al haar vragen te beantwoorden. Na het spoedonderzoek heeft de arts hier evenmin tijd voor vrij gemaakt. De arts valt gelet op de gang van zaken te verwijten dat hij klaagster onvoldoende heeft geïnformeerd over de aard en de ernst van haar ziekte en de daarbij aan te brengen relativering, en daardoor heeft bijgedragen aan het dramatische beeld dat klaagster van haar ziekte had.

Beslissing in de zaak onder nummer van: 2009 h 033.dh
Datum uitspraak: 4 mei 2010

Het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg te 's-Gravenhage heeft de navolgende
beslissing gegeven inzake de klacht van:

A,
wonende te B,
klaagster,
tegen:
C, internist,
werkzaam te D,
wonende te E,
de persoon over wie wordt geklaagd, hierna te noemen de arts.

1. Het verloop van het geding
Het klaagschrift is ontvangen op 19 februari 2009. De arts heeft op 8 april 2009 een verweerschrift ingediend. Vervolgens is gerepliceerd en gedupliceerd. Partijen hebben geen gebruik gemaakt van de gelegenheid om in het vooronderzoek mondeling te worden gehoord. De mondelinge behandeling door het College heeft plaatsgevonden ter openbare zitting van 9 maart 2010. Partijen zijn verschenen en hebben hun standpunten mondeling toegelicht.

2. De feiten
2.1 Op 4 juni 2007 in de ochtend heeft de arts klaagster gezien in verband met een pre-operatief onderzoek voor een kaakoperatie. De arts heeft diezelfde dag nader bloedonderzoek laten verrichten omdat uit het standaard laboratoriumonderzoek was gebleken dat klaagster een verhoogd aantal leukocyten had. De arts heeft de uitslag van dat bloedonderzoek aan het einde van de dag telefonisch aan klaagster doorgegeven. Hij heeft klaagster toen bericht dat zij een bloedziekte had. Toen klaagster vervolgens vroeg of zij leukemie had, heeft de arts dat bevestigd. De arts heeft een vervolgafspraak
voor de volgende dag gemaakt.
2.2. Op 5 juni 2007 om 13.30 uur is klaagster samen met haar echtgenoot bij de arts geweest. De arts heeft toen meegedeeld dat klaagster chronisch lymfatische leukemie had. Tijdens het gesprek is naar aanleiding van vragen van klaagster onder meer besproken wat haar levensverwachting was. Het gesprek kon niet te lang duren omdat de arts had geregeld dat een bloedafname bij klaagster zou worden verricht en de koerier die het bloed naar een ander laboratorium zou brengen, spoedig zou vertrekken.
2.3 Na de bloedafname wilde klaagster het gesprek met de arts voortzetten, maar de arts bleek niet meer aanwezig. Van de secretaresse ontving klaagster een kaartje met een afspraak bij een specialist drie weken later.
2.4 Klaagster is diezelfde middag naar haar huisarts gegaan omdat zij zeer ontdaan was en nog veel vragen had over haar ziekte. De huisarts heeft kalmerende tabletten voorgeschreven en heeft diezelfde week een afspraak voor klaagster gemaakt met een internist in een ander ziekenhuis. Deze internist heeft klaagster verdere uitleg over haar ziekte gegeven en de behandeling overgenomen.

3. De klacht
Klaagster verwijt de arts dat hij onzorgvuldig heeft gehandeld en haar een trauma heeft bezorgd. De arts heeft klaagster tijdens het gesprek op 5 juni 2007 ten onrechte verteld dat zij nog maar enkele jaren te leven had. De arts had zich tevoren moeten verdiepen in de ziekte van klaagster.

4. Het standpunt van de arts
De arts heeft de klacht en de daaraan ten grondslag gelegde stellingen bestreden. Hij kan zich de precieze inhoud van het gesprek op 5 juni 2007 niet meer herinneren maar heeft zeker niet gezegd dat zij nog maar enkele jaren te leven zou hebben, omdat deze prognose niet bij het ziektebeeld past. Wel is mogelijk dat de arts heeft gezegd dat de prognose in het ergste geval twee tot drie jaar zou zijn, doch meestal veel gunstiger.

5. De beoordeling
5.1 Allereerst gaat het College in op het onderdeel van de klacht dat de arts heeft gezegd dat klaagster nog maar enkele jaren te leven had. Partijen verschillen van mening over wat er precies is gezegd tijdens het gesprek op 5 juni 2007. De arts ontkent de lezing van klaagster. Volgens de arts heeft hij klaagster desgevraagd meegedeeld dat de levensverwachting in het ergste geval 2 tot 3 jaar zou zijn, doch meestal veel gunstiger. Het College sluit niet uit dat de herinnering van klaagster aan het gesprek
is beïnvloed doordat zij de boodschap van het gesprek emotioneel als zeer beladen heeft ervaren. Wat daarvan ook zij, gelet op de uiteenlopende standpunten van partijen kan het College niet vaststellen dat de arts heeft gezegd dat klaagster nog slechts enkele jaren te leven had. Dit onderdeel van de klacht is derhalve ongegrond.

5.2 Ten aanzien van de meeromvattende klacht dat de arts onzorgvuldig ten aanzien van klaagster heeft gehandeld overweegt het College als volgt. De arts heeft klaagster op 4 juni 2007 tijdens een kort telefoongesprek bericht dat zij leed aan leukemie.

Het is klaagster tijdens dat korte gesprek niet duidelijk geworden dat het in feite ging om een in beginsel relatief onschuldige vorm van leukemie, namelijk chronisch lymfatische leukemie. De arts heeft dit kennelijk onvoldoende benadrukt, hetgeen hij ter zitting ook heeft erkend. Het bezoek dat klaagster de volgende dag, op 5 juni 2007, aan de arts bracht was eveneens van korte duur, omdat de arts met spoed nader bloedonderzoek bij klaagster wilde laten verrichten. Gelet op de diagnose was er evenwel geen enkele noodzaak voor nader bloedonderzoek op die dag. Dit spoedonderzoek versterkte echter wel de indruk van klaagster dat er iets ergs aan de hand was.

Bovendien was er daardoor geen tijd om de ongerustheid van klaagster weg te nemen en al haar vragen te beantwoorden. Na het spoedonderzoek heeft de arts hier evenmin tijd voor vrij gemaakt.
De arts valt gelet op deze gang van zaken te verwijten dat hij klaagster onvoldoende heeft geïnformeerd over de aard en de ernst van haar ziekte, en de daarbij aan te brengen relativering, en daardoor heeft bijgedragen aan het dramatische beeld dat klaagster van haar ziekte had.
Gelet op het voorgaande heeft de arts niet de zorg betracht die van hem gevergd mocht worden. Na te melden maatregel wordt passend en geboden geacht.

6. De beslissing
Het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg te ’s-Gravenhage:

Legt op de maatregel van waarschuwing.

Deze beslissing is gegeven door: mr. J.S.W. Holtrop, voorzitter, mr. M.E. Honée, lidjurist,
prof. dr. M.W. Hengeveld, prof. dr. R.G. Pöll en dr. J.W. van ‘t Wout, leden-artsen,
bijgestaan door mr. V.J. Schelfhout-van Deventer, secretaris, en uitgesproken ter
openbare terechtzitting van 4 mei 2010.

PDF van de uitspraak

• Meer medisch recht

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Tucht nieuws

Datum		Titel
15-05-2012		Ook CTG berispt orthopedisch chirurg
18-04-2012		Tegenvallers voor innovatieve trombosedienst
08-03-2012		Psychiater moet zijn werk stoppen
29-02-2012		Inspectie onderzoekt zaak-Tulleken
14-02-2012		'IGZ mag dossier niet zomaar aan OM geven'
13-02-2012		Naar rechter over eigen bijdrage ggz

Uitspraak Tuchtcollege

Het gevaar van het eigen gelijk

22-05-2012 |  Dit item is beschikbaar als u bent ingelogd.
Inloggen  | Een uroloog wantrouwt de uitslag van pathologisch onderzoek bij een prostaatkankerpatiënt. Hij vraagt geen revisie aan, maar houdt vast aan zijn eigen diagnose. Waardoor de dood als een volslagen verrassing komt voor de patiënt en zijn vrouw.    

---